അഭിരാമി : താങ്ക്സ് അർജുൻ
ഞാൻ : ഓ അതൊന്നും വേണ്ട… വല്ലപ്പോഴും ഒന്ന് വിളിച്ചാൽ മതി
പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട്
അഭിരാമി : മം വിളിക്കാം വിളിക്കാം, എന്നാ പോട്ടെ
ഞാൻ : ആ കാര്യം കഴിഞ്ഞപ്പോ സ്റ്റാൻഡ് വിടുവാല്ലേ
അഭിരാമി : ഇനിയെന്താ?
ഞാൻ : ഒന്നുല്ല പൊക്കോ
അഭിരാമി : മം…അല്ല അർജുന്റെ മിസ്സ് വിളിക്കാറുണ്ടോ?
ഞാൻ : ആര് അശ്വതി മിസ്സോ?
ചിരിച്ചു കൊണ്ട്
അഭിരാമി : അല്ലാതെ പിന്നെയാരാ
ഞാൻ : ഏയ്… ഒരു വിവരവുമില്ല, അഭിരാമി വിളിക്കാറുണ്ടോ
അഭിരാമി : ഏയ്…ഇപ്പൊ ഒരു കോൺടാക്റ്റുമില്ല
ഞാൻ : മം… എന്നാ ശരി, ഗേറ്റ് റെഡിയാക്കിയാൽ ഒന്ന് വിളിച്ചറിയിക്ക്
അഭിരാമി : മം… ശരി
എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അഭിരാമി കാറ് മുന്നോട്ടെടുത്തു, അവര് പോയതും ഞാൻ നേരെ വീട്ടിലേക്ക് വണ്ടി വിട്ടു.
ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്ന അഭിരാമിയെ നോക്കി
ഗായത്രി : ഞാൻ അന്ന് ചോദിക്കണമെന്ന് കരുതിയതാ, ഏതാടി ആ പയ്യൻ?
അഭിരാമി : അത് ഇവിടെയൊക്കെ തന്നെയുള്ളതാടി
ഗായത്രി : നിനക്കെങ്ങനെയാ പരിചയം
അഭിരാമി : ഒരു കല്യാണത്തിന് കണ്ടതാണ്, എന്റെ പഴയൊരു ഫ്രണ്ടിന്റെ ലൗവറായിരുന്നു
ഗായത്രി : ഏ.. അവന് അത്രയും പ്രായമുണ്ടോ കണ്ടാൽ പറയില്ലല്ലോ
പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട്
അഭിരാമി : ഏയ് അവന് അധികം പ്രായമൊന്നുമില്ലടി
ഗായത്രി : പിന്നെ എങ്ങനെ…?
ചിരിച്ചു കൊണ്ട്
അഭിരാമി : അത് നിനക്ക് ഞാൻ പിന്നെ വിശദമായി പറഞ്ഞു തരാം
ഗായത്രി : മം…സ്റ്റെപ്പിനി വല്ലത്തുമാണോ…
അഭിരാമി : ആ ഏതാണ്ട് അതുപോലെയൊക്കെ തന്നെ
പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട്
ഗായത്രി : മ്മ്… അപ്പൊ നീയും അങ്ങനെ തന്നെയാണോടി
ഒന്ന് പരുങ്ങി, പരിഭ്രമത്തിൽ
അഭിരാമി : ഏയ്…ഇവിടെ ഒറ്റക്ക് നിൽക്കുമ്പോ ഈ നാട്ടിൽ പരിചയമുള്ള ആരെങ്കിലുമൊക്കെ വേണ്ടേ ഒരു ഹെല്പ്പിന് അതിന് വേണ്ടിയാ കമ്പനിയടിച്ചത്
ഒന്ന് ആക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട്
ഗായത്രി : ആ ഞങ്ങളൊക്കെ ബാംഗ്ലൂരും അങ്ങനെ തന്നെയാ