ഒന്ന് മയങ്ങി പോയി.
വൈകീട്ട് എഴുനേറ്റപ്പോഴും ഒരു ഉത്സാഹമില്ലാത്ത പോലെ.
മാമിയുടെ മുഖം ഓർത്തപ്പോൾ അതിനേക്കാളും മൂഡ് ഓഫ്.
മാമിയോട് ഉച്ചക്ക് ചെയ്തത് ഓർത്തപ്പോൾ എനിക്കെന്നോട് തന്നെ വെറുപ്പ് തോന്നി.
നി ധൃതി വെച്ചത് കൊണ്ടല്ലേ ഒന്നുടെ മൂപ്പിച്ചു മൂപ്പിച്ചു കൊണ്ട് വന്നിരുന്നേൽ ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ കിട്ടിയേനെ. ഇതിപ്പോ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയില്ലേ എന്നൊക്കെ ഞാൻ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി എന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞോണ്ടിരുന്നു.
ഫോണെടുത്തു മാമിയുടെ പ്രൊഫൈൽ നോക്കി കൊണ്ട്
കുറച്ചു നേരം ഇരുന്നു.
ഇനിയിപ്പോ പറഞ്ഞിട്ടെന്താ കാര്യം.
മാമി ഇതുവരെ ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന് മനസിലായി.
പറഞ്ഞിരുന്നേൽ എന്റെ അവസ്ഥ ഞാനൊന്ന് ഓർത്തു നോക്കി.
ഉമ്മ സെമി ഫെമി ഇവരുടെ മുഖം
ച്ചി ആകെ നാണക്കേട് ആയേനെ.
മാമൻ അറിഞ്ഞാൽ.
ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു കൊണ്ട് മേലൊന്നു കഴുകി ഡ്രെസ്സെടുത്തിട്ടു പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങി..
ഫൈസലേ എന്നുള്ള സെമിയുടെ വിളി കേട്ട് ഞാൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് നോക്കി..
സെമി അടുത്ത് വന്നൊണ്ട്.
സെമി – നിന്റെ ഈ കഷ്ടപ്പാടിൽ പെട്ടെന്ന് കല്യാണം ഒന്നും വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞു കൂടെ നിനക്ക്..
ഞാൻ – ഹോ അതാണോ കാര്യായിട്ട് പറയാൻ വിളിച്ചത്.
ഞാൻ – പെണ്ണെ എങ്ങിനെ ആയാലും നിന്റെയും ഫെമിയുടെയും കല്യാണം നടത്തിയല്ലേ പറ്റു.
അല്ലാതെ പറ്റില്ലല്ലോ.
ഞാൻ – എത്ര നേരത്തെ ആകുന്നോ അത്രയും നല്ലതല്ലേ.
എന്റെ കഷ്ടപ്പാട് തീർന്നിട്ട് നിങ്ങളെ കെട്ടിച്ചയക്കൽ ഉണ്ടാകില്ല.
ഞാൻ – എല്ലാം നടക്കും സെമി നി അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും ആലോചിച്ചു സങ്കടപെടേണ്ട.
അത് കേട്ട് കൊണ്ടാണ് ഉമ്മ അങ്ങോട്ട് വന്നത്.
ഉമ്മ -എന്താഡി അവനോടു ഇത്ര കാര്യമായിട്ട് പറയാൻ.
ഞാൻ – കേട്ടില്ലേ ഉമ്മ സെമി പറയുന്നത്.
എന്റെ കഷ്ടപ്പാട് കാരണം അവൾക്കിപ്പോ തന്നെ കല്യാണം വേണ്ടാ എന്ന്.