സ്റ്റാന്ലി വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു.
“തൊടരുത്..നീയൊന്നും ജീവനോടെ ഇവിടെനിന്നും പുറത്ത് പോകില്ല..മര്യാദയ്ക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോ…” പുന്നൂസ് നിസ്സഹായനായി അലറി. മാലിക്ക് തന്റെ ഉരുക്കുപോലെയുള്ള കൈകൊണ്ട് അയാളുടെ കഴുത്തില് അമര്ത്തി.
“നായിന്റെ മോനെ..കൊന്നുകളയും ശബ്ദിച്ചാല്..ഈ കൈ ഒന്നമര്ന്നാല് നീ പിന്നെ ഇല്ല..നിനക്കിപ്പോള് ഞങ്ങളൊരു ഷോ കാണിച്ചു തരാന് പോകുകയാണ്..ഇപ്പോള് നീയും നിന്റെ ഭാര്യയും ലൈവ് ആയി കാണാന് പോകുന്ന ആ ഷോ, നാളെ ഈ ലോകം മൊത്തം കാണും..നിന്റെ മോള് ഞങ്ങള്ക്കൊരുക്കിയ കെണിക്ക് പകരം ഞങ്ങള് അവള്ക്ക് നല്കുന്ന സമ്മാനം…” മാലിക്ക് മുരണ്ടു.
അപ്പോഴേക്കും റോസ്ലിന്റെ വായ മൂടിക്കെട്ടി അവളെ ഒരു കസേരയില് ബന്ധിച്ച് അര്ജുനും സ്റ്റാന്ലിയും ഇരുത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പുന്നൂസിനെയും അവര് ബലമായി പിടിച്ച് മറ്റൊരു കസേരയില് ഇരുത്തി, അയാളെ അതില് ബന്ധിച്ചു. ഹാളിലെ ലൈറ്റ് ഓണാക്കിയ ശേഷം അവര് പുന്നൂസിന്റെയും റോസ്ലിന്റെയും മുന്പിലെത്തി നിന്നു.
“ഞാന് സ്റ്റാന്ലി…” തന്റെ മുഖം മറച്ചിരുന്ന തൊപ്പി ഊരിക്കൊണ്ട് സ്റ്റാന്ലി പറഞ്ഞു.
“അര്ജുന്”
“മാലിക്ക്”
മൂവരും അവരുടെ മുഖം അനാവൃതമാക്കി, വികൃതമായ ചിരിയോടെ പുന്നൂസിനെയും ഭാര്യയെയും നോക്കി. രണ്ടുപേരുടെയും വായകള് മൂടിക്കെട്ടിയിരുന്നതിനാല് അവര്ക്ക് ശബ്ദിക്കാന് സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല.
“മാലിക്ക്..ക്യാമറകള് ഫിക്സ് ചെയ്യ്” അര്ജ്ജുന് പറഞ്ഞു.
മാലിക്ക് ഹാളിന്റെ ഇരുവശത്തും ക്യാമറകള് വച്ചിട്ട് അതിന്റെ ഫോക്കസ് ക്രമീകരിച്ചു.
“നൌ..മിസ്റ്റര് പുന്നൂസ്. നിങ്ങളോടോ ഭാര്യയോടോ ഞങ്ങള്ക്ക് യാതൊരു പ്രശ്നവുമില്ല. നിങ്ങള് ഞങ്ങള്ക്ക് പ്രശ്നമാകാതിരിക്കാന് മാത്രമാണ് കെട്ടി ഇരുത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഇവിടെ, നിങ്ങളുടെ കണ്മുന്നില് വച്ച് ഞങ്ങള് നിങ്ങളുടെ മകളെ പ്രാപിക്കാന് പോകുകയാണ്..സ്വന്തം മകളെ നാളെ ഒരുത്തന് കല്യാണം കഴിച്ചാല് അവര് ചെയ്യുന്ന ആ കര്മ്മം നിങ്ങള്ക്ക് കാണാന് സാധിക്കില്ലല്ലോ എന്ന സദ്ചിന്തയില് നിന്നുമാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു സഹായം നിങ്ങള്ക്ക് ചെയ്യാം എന്ന് ഞങ്ങള് കരുതിയത്..”
പരിഹാസച്ചുവയോടെ അര്ജ്ജുന് അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോള് പുന്നൂസും റോസ്ലിനും തങ്ങളുടെ ബന്ധനം പൊട്ടിക്കാന് വിഫലമായി ശ്രമിച്ചു. അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ ദൈന്യത ഡെവിള്സിന് ഹരം പകര്ന്നു.
“അതേടോ..മോള്ക്ക് തിന്നു കുത്തിക്കഴപ്പ് കൂടിയപ്പോള് അവള്ക്ക് കാലിന്റെ ഇടയില് കടിക്കാന് തുടങ്ങി..അതല്ലേ അവള് ഞങ്ങള്ക്ക് പിന്നാലെ രണ്ടും കല്പിച്ചു കൂടിയത്..അവള്ക്ക് വേണ്ടത് ഇന്ന് ഞങ്ങള് നല്കുകയാണ്..