Posted by 🏓🏓🏓🏓🏓🏓🏓🏓🏓🏓
ജയപ്രഭയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ എൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു യുദ്ധം നടക്കുകയായിരുന്നു. പി.എസ്.സി കോച്ചിംഗിനും ഡിഗ്രി സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾക്കും നൽകാത്ത എന്ത് മൂല്യമാണ് എൻ്റെ ഈ ശരീരത്തിനുള്ളത് എന്നതായിരുന്നു എൻ്റെ ചിന്ത. പക്ഷേ, കീശയിലെ ആ നോട്ടുകൾക്ക് ദാരിദ്ര്യത്തിൻ്റെ കയ്പേറിയ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ മധുരമുള്ളതാക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു.
ആദ്യത്തെ ആഴ്ചകളിൽ ഞാൻ വല്ലാത്തൊരു കുറ്റബോധത്തിലായിരുന്നു. കടയിൽ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ ഓരോ സ്ത്രീ കടന്നു വരുമ്പോഴും അവർ ജയപ്രഭയെപ്പോലെ എന്നെ നോക്കുമോ എന്ന് ഞാൻ ഭയന്നു.
എന്നാൽ രണ്ടാമത്തെ ആഴ്ചയുടെ അവസാനം എൻ്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു കോൾ വന്നു. അത് ജയപ്രഭയായിരുന്നു.
ജയപ്രഭ: “എന്താടാ, വിളിക്കാത്തത്? തിരക്കിലാണോ?”
ഞാൻ: “അല്ല മാഡം.. കടയിൽ കുറച്ച് തിരക്കായിരുന്നു.”
ജയപ്രഭ: “മാഡം എന്ന് വിളിക്കണ്ട എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ? നോക്ക്, എൻ്റെ ഒരു അടുത്ത സുഹൃത്തുണ്ട്, ശീല. ശീല വർഗീസ്. അവൾ ഹരിപ്പാടാണ് താമസം. ഭർത്താവ് ഗൾഫിലാണ്, ബിസിനസ്സ് തിരക്കുകൾ കാരണം പുള്ളി വരുന്നത് വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെയാണ്. നിന്നെക്കുറിച്ച് ഞാൻ അവളോട് സംസാരിച്ചു. അവൾക്ക് നിന്നെ ഒന്ന് കാണണം.”
ഒരു നിമിഷം ഞാൻ മടിച്ചു നിന്നു. ഇത് കേവലം ഒരു അവിചാരിത സംഭവം എന്നതിലുപരി ഒരു പ്രൊഫഷനായി മാറാൻ തുടങ്ങുകയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
ഞാൻ: “എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്… എങ്ങനെയാ…”
ജയപ്രഭ: “പേടിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല. അവൾ പാവമാണ്. നിന്നെ അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടും. നാളെ വൈകിട്ട് ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ അയച്ചു തരുന്ന അഡ്രസ്സിലേക്ക് ചെല്ലൂ.”