Posted by കടയിൽ സാധനം വാങ്ങാൻ വന്നവർ എല്ലാവരും എന്നെത്തന്നെ നോക്കുന്നു. എനിക്ക് വല്ലാത്ത അപമാനം തോന്നി.
ഞാൻ: “ചേട്ടാ.. അത്.. പെട്ടെന്ന് ഒരു അത്യാവശ്യം വന്നു. ഫോൺ ചാർജ് തീർന്നു പോയി.”
സോമൻ ചേട്ടൻ: “അത്യാവശ്യം! നിനക്ക് മാത്രമല്ല ഇവിടെ എല്ലാവർക്കും അത്യാവശ്യങ്ങളുണ്ട്. ഈ തിരക്കുള്ള സമയത്ത് നിന്നെപ്പോലെ ഉത്തരവാദിത്തമില്ലാത്ത ഒരാളെ എനിക്ക് ഇവിടെ ആവശ്യമില്ല. ഇപ്പോൾ തന്നെ നിൻ്റെ സാധനങ്ങളുമെടുത്ത് ഇറങ്ങിക്കോ. ഇനി ഈ പടി ചവിട്ടരുത്!”
സത്യത്തിൽ ആ നിമിഷം ഞാൻ തകർന്നു പോകേണ്ടതായിരുന്നു. കുറച്ചു മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കാലുപിടിച്ച് മാപ്പ് ചോദിച്ചേനെ. കാരണം, ആ 8,000 രൂപയായിരുന്നു എൻ്റെ കുടുംബത്തിൻ്റെ ഏക പ്രതീക്ഷ. പക്ഷേ ഇന്ന് എൻ്റെ
കീശയിലിരിക്കുന്ന കവറിൽ ആ കടയിലെ രണ്ട് മാസത്തെ ശമ്പളമുണ്ട്. ആ തിരിച്ചറിവ് എന്നിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു ധൈര്യം നിറച്ചു.
ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. എൻ്റെ ബാഗുമെടുത്ത് കടയുടെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പിന്നിൽ സോമൻ ചേട്ടൻ്റെ ശകാരങ്ങൾ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കടയുടെ പുറത്തിറങ്ങി ആ പഴയ പറമ്പിലേക്ക് ഞാൻ നോക്കി. ആ മാരുതി ആൾട്ടോ കാർ അവിടെയില്ല. പക്ഷേ, എൻ്റെ ജീവിതം ആ കാറിൻ്റെ മറവിൽ നിന്ന് എന്നെന്നേക്കുമായി മാറിമറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഇനി എനിക്ക് തിരിച്ചുപോക്കില്ല. ഒരു സാധാരണ സെയിൽസ്മാൻ എന്ന എൻ്റെ മുഖംമൂടി അഴിഞ്ഞു വീണിരിക്കുന്നു. ഞാൻ ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും ആ അദൃശ്യ ലോകത്തെ അംഗമാണ്.
വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അച്ഛൻ ചോദിച്ചു, “എന്താടാ നേരത്തെ വന്നത്?”
ഞാൻ: “കടയിൽ ചെറിയൊരു പ്രശ്നം അച്ഛാ. ഞാൻ ആ ജോലി നിർത്തി. അതിലും നല്ലൊരു വരുമാനം എനിക്ക് ഇപ്പോൾ കിട്ടുന്നുണ്ട്.”
അച്ഛൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ സംശയമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ കയ്യിലുള്ള നോട്ടുകെട്ടുകൾ കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചില്ല.