Posted by
ഐഷുവിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ഫൈസി പതറിപ്പോയി. ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ വന്യമായ രാത്രികളും ക്വാറന്റൈൻ സമയത്തെ അവരുടെ സ്വകാര്യ നിമിഷങ്ങളും അവന്റെ ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞു.
“ഐഷൂ… ഞാൻ നിന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയതല്ല. എനിക്ക്… എനിക്ക് ആകെ പേടിയാകുന്നു. വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞാൽ, നാട്ടുകാർ അറിഞ്ഞാൽ…”
അവരുടെ സംഭാഷണം അല്പം നീണ്ടുപോയി. ഐഷുവിന്റെ പരിഭ്രമവും ദേഷ്യവും ഫൈസിയുടെ കുറ്റബോധവും ആ ഫോൺ കോളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു. ഒടുവിൽ ഐഷു തേങ്ങിക്കരയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഫൈസി സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു. അവൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
”ഐഷൂ… കരയല്ലേ. നീ പേടിക്കണ്ട. ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്. നാളെത്തന്നെ ഞാൻ നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരും. നിന്റെ ഉമ്മയോട് നമുക്ക് സംസാരിക്കാം. എന്ത് വന്നാലും നമുക്ക് ഇത് ഒരുമിച്ച് നേരിടാം. ഞാൻ നിന്നെ കൈവിടില്ല, അത് ഉറപ്പല്ലേ?”
അവന്റെ വാക്കുകൾ ഐഷുവിന് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം നൽകി. എങ്കിലും അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഒരു കോണിൽ അജുവിന്റെ മുഖം മിന്നിമറഞ്ഞു. ഈ കുഞ്ഞ് ആരുടേതായാലും, വരാനിരിക്കുന്നത് വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റാണെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.
ഐഷുവിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് ഫോൺ വെച്ചെങ്കിലും ഫൈസിയുടെ ഉള്ളിൽ അഗ്നിപർവ്വതം പുകയുകയായിരുന്നു. ഇനി ഇത് അധികകാലം മൂടിവെക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവന് ഉറപ്പായി. ഒടുവിൽ സർവ്വ ധൈര്യവും സംഭരിച്ച് അവൻ തന്റെ ഉമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ഉമ്മ സ്വീകരണമുറിയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.