Posted by
രാത്രി കനത്തു. പുറത്ത് മരക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ കാറ്റ് മൂളിപ്പായുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വീടിനുള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ഭാരം തളം കെട്ടി നിന്നു.
ശാരദ തന്റെ കിടപ്പുമുറിയിൽ തനിച്ചായിരുന്നു. അവർ കട്ടിലിൽ വന്നിരുന്നു. ജനൽ പാളികൾക്കിടയിലൂടെ വരുന്ന നിലാവിൻ്റെ നേർത്ത വെളിച്ചം മുറിയിൽ പടർന്നു കിടക്കുന്നു.
പകൽ മുഴുവൻ അനുഭവിച്ച ആ പുകച്ചിൽ ഇപ്പോഴും അവരുടെ ഉള്ളിലുണ്ട്. ഒരു സ്കൂൾ അധ്യാപികയുടെ ഗൗരവം മുഖത്ത് കാത്തുസൂക്ഷിക്കുമ്പോഴും, ഉള്ളിൽ താൻ വെറുമൊരു പെണ്ണാണെന്ന സത്യം ഇന്ന് ആ പയ്യന്മാർ അവരെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
അവർ വീണ്ടും പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ ചെന്നു നിന്നു. സാരിയുടെ പിൻ അഴിച്ചു മാറ്റി. മുലപ്പാലുകൾ തള്ളി നിൽക്കുന്ന ആ മുഴുത്ത സ്തനങ്ങൾ ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ അവർക്ക് തോന്നി.
വിയർപ്പിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ച ബ്ലൗസിന്റെ ഹുക്കുകൾ ഓരോന്നായി അവർ അഴിച്ചു. കണ്ണാടിയിൽ തെളിഞ്ഞ സ്വന്തം പ്രതിബിംബം അവരെത്തന്നെ മോഹിപ്പിച്ചു.
തോളിൽ നിന്നും ബ്ലൗസ് ഊർന്നു വീണപ്പോൾ, വിയർപ്പുതുള്ളികൾ മുത്തുപോലെ തിളങ്ങുന്ന ആ വെളുത്ത തോളുകളും മാറിടങ്ങളും തെളിഞ്ഞു. അജിത്തിന്റെ വിരലുകൾ തട്ടിയ ഭാഗത്ത് ഒരു നീറ്റൽ ഇപ്പോഴും ബാക്കിയുള്ളതുപോലെ.
”അവൻ… അവൻ എന്നെ എങ്ങനെയാ നോക്കിയത്,” അവർ സ്വയം മന്ത്രിച്ചു.
ഭർത്താവ് ഗൾഫിൽ പോയിട്ട് വർഷങ്ങളായി. ആ മാസങ്ങളിലെ ഏകാന്തത ശാരദയെ ഒരു പാറ പോലെ ഉറപ്പുള്ളവളാക്കി മാറ്റിയിരുന്നതാണ്. പക്ഷേ ഇന്ന്, ആ പയ്യന്മാരുടെ ഇരട്ടയർത്ഥമുള്ള വർത്തമാനങ്ങളും അവരുടെ കൈകളുടെ സ്പർശനവും അവരിലുണ്ടാക്കിയ വിറയൽ ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ല.