രാത്രി 11 മണിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു. മാളവിക ഇപ്പോഴും പുസ്തകത്തിന്റെ മുന്നിൽ ഇരിപ്പാണ്. നിരുപമ ജോലിയൊക്കെ തീർത്ത് കുളിച് വൃത്തിയായി മകളുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു.
“ മോളെനിയും കിടന്നില്ലേ..? ഞാൻ കരുതി ഉറങ്ങി കാണുംന്ന്.. “
“ ഇല്ല അമ്മേ.. എനിക്ക് ഉറക്കം വരണില്ല.. “
നിരുപമ അടുത്ത് ചെന്ന് വാത്സല്യത്തോടെ അവളുടെ മുടിയിൽ തലോടി. “ ഈ അമ്മക്ക് നിന്നെ നല്ലത് പറഞ്ഞ് ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ഇപ്പൊ കഴിയില്ല. പക്ഷെ നമ്മടെ ഈ പ്രശ്നങ്ങൾക്കൊക്കെ അറുതിവരാതിരിക്കില്ല, അമ്മക്ക് പ്രതീക്ഷയുണ്ട്. “
“ അച്ഛനീ കാര്യങ്ങളൊക്കെ അറിഞ്ഞാൽ..? “
“ ഒരിക്കലും അറിയരുത്.. “
“ ഷിജു ചതിക്കും അമ്മാ.. എനിക്കിപ്പോ നല്ല പേടിയുണ്ട്.. അവൻ ചെയ്യില്ലാന്ന് പറഞ്ഞ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ചെയ്യും. “
“ ഇല്ല.. നമ്മടെ കുടുംബം തകരില്ല. അച്ഛന്റെയും, ബന്ധുക്കൾടെയും, നാട്ടുകാരുടെയും മുൻപിൽ നാണംകെട്ട് നിക്കേണ്ട അവസ്ഥ വരാൻ ഞാൻ ജീവനോടെ ഉള്ള കാലം വരെ അനുവദിക്കില്ല. മോള് പേടിക്കണ്ട. ഇനി പോയി കിടന്ന് ഉറങ്ങ്, ബാക്കി നാളെ പഠിക്കാം.. “ മാളവികയുടെ നെറ്റിയിൽ മുത്തികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ മാളവികക്ക് തെല്ലൊരാശ്വാസം നൽകി.
മകളെ ഉറക്കിയ ശേഷം നിരുപമ തിരികെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. തന്റെ ഫോണിൽ രണ്ട് മിസ്സ്ഡ് കാൾ വന്നു കിടപ്പുണ്ട്, ഷിജുവിന്റെതാണ്. നേരം ഒരുപാട് വൈകി ഇനിയിപ്പൊ തിരിച്ചു വിളിക്കണോ..? അവൾ സംശയിച്ചു. വിളിച്ചേക്കാം, തിരിച്ചു വിളിച്ചില്ലേൽ ചിലപ്പോ അതാവും അടുത്ത പ്രശ്നത്തിന്റെ കാരണം. നിരുപമ അവനെ തിരിച്ചു വിളിച്ചു.