ഏകദേശം പതിനഞ്ച് മിനിറ്റോളം നീണ്ടുനിന്ന ആ വന്യമായ പോരാട്ടം അമ്മുവിനെ ആകെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. അജ്മലിന്റെ ഇടതടവില്ലാത്ത പ്രഹരങ്ങൾക്കിടയിൽ അവൾ ഒരിക്കൽ സുഖത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിലെത്തി, വിറച്ചുകൊണ്ട് രതിമൂർച്ച അനുഭവിച്ചു. അജ്മൽ പതുക്കെ വേഗത കുറച്ച് നിർത്തിയപ്പോൾ അമ്മു ശ്വാസം കിട്ടാതെ ബെഡിലേക്ക് തളർന്നു വീണു. അവളുടെ ശരീരം മുഴുവൻ വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നിരുന്നു.
പക്ഷേ, അജ്മൽ അപ്പോഴും അടങ്ങിയിരുന്നില്ല. അവന്റെ ഉള്ളിലെ പൗരുഷം ഇനിയും ശമിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് അവന്റെ ആ നില്പ് കണ്ടാലറിയാമായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ അവളെ ബെഡിൽ മലർത്തിക്കിടത്തി. തളർന്നു കിടന്ന അവളുടെ കാലുകൾ അവൻ ബലമായി കവച്ചു വെപ്പിച്ചു.
അമ്മു: (കിതച്ചുകൊണ്ട്) “അജൂ… എനിക്ക് വയ്യടാ… ഞാൻ തളർന്നു…”
അവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഒരു മറുപടിയും നൽകാതെ അവൻ തന്റെ പൗരുഷം വീണ്ടും അവളുടെ ആ നനവാർന്ന പൂറിലേക്ക് ആഴ്ത്തിയിറക്കി. അമ്മു ഒന്ന് പിടഞ്ഞുപോയി.
എന്നാൽ അജ്മൽ അവിടെ നിർത്താൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ പുറകിലൂടെ കൈകൾ ഇട്ട്, അവളെ ബെഡിൽ നിന്നും തന്റെ കൈകളിലേക്ക് കോരിയെടുത്തു.
അജ്മലിന്റെ ആ ബലിഷ്ഠമായ കൈകളിൽ ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അമ്മു ഉയർന്നു നിന്നു. അവളുടെ കാലുകൾ അവന്റെ അരക്കെട്ടിൽ വട്ടം ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. ആ നില്പിൽ തന്നെ, അവളെ വായുവിൽ നിർത്തിക്കൊണ്ട് അവൻ തന്റെ അരക്കെട്ട് ആഞ്ഞു ചലിപ്പിച്ചു തുടങ്ങി.