അജ്മലിന്റെ കൈകൾ അമ്മുവിന്റെ അരക്കെട്ടിൽ മുറുകി. പുറത്തെ കടൽക്കാറ്റും ദൂരെയുള്ള സംഗീതവും എല്ലാം മറന്ന്, അവർ ആ ചുംബനത്തിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു. അമ്മുവിന്റെ ഓരോ നിശ്വാസവും അജ്മലിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തീയുണ്ടാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചുണ്ടുകൾ തമ്മിൽ പിരിയാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നതുപോലെ,
ആവേശത്തോടെയും ദാഹത്തോടെയും അവർ ആ ചുംബനം തുടർന്നു. ഒരു ചുംബനത്തിലൂടെ അവർക്കിടയിലെ എല്ലാ അതിർവരമ്പുകളും മഞ്ഞുരുകുന്നത് പോലെ ഇല്ലാതായിക്കൊണ്ടിരുന്നു
ആ ദീർഘമായ ചുംബനത്തിന് ശേഷം അവർ പതുക്കെ പരസ്പരം വേർപിരിഞ്ഞു. അജ്മലിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ഇപ്പോഴും ബനിയനുള്ളിലൂടെ അമ്മുവിന് അറിയാമായിരുന്നു. അവൻ ശരിക്കും ശ്വാസം വിടാൻ പാടുപെടുകയായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ ആ പേടിയായിരുന്നില്ല—മറിച്ച്, അടക്കാനാവാത്ത ഒരു ആവേശമായിരുന്നു.
അമ്മു: (ശ്വാസം വലിച്ചുകൊണ്ട്, ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ) “എന്താ അജൂ… നിന്റെ ഈ കിതപ്പ് കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. ഇത്രയും കാലം നീ എവിടെയായിരുന്നു ഈ സ്കിൽ ഒക്കെ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്നത്?”
അജ്മൽ ഒന്ന് ചമ്മിയെങ്കിലും, അവൻ ഇപ്പോൾ പഴയതുപോലെ മുഖം താഴ്ത്തിയില്ല. അവൻ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലെ പിടി ഒന്നുകൂടി മുറുക്കി.
അജ്മൽ: “അമ്മൂ… സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ഇത് ഒരു സ്വപ്നം പോലെ തോന്നുന്നു. നീ… നീ ഇത്രയ്ക്ക് ഡെയ്ഞ്ചറസ് ആണെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല. എന്നെ ശരിക്കും വഴിതെറ്റിച്ചു കളഞ്ഞു നീ.”