Posted by
അജ്മൽ: “നീ… നീ വല്ലാതെ സുന്ദരിയാണ് അമ്മൂ. ആ ഡ്രസ്സിൽ നീ ശരിക്കും എന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.”
അമ്മു അത് കേട്ട് ഒന്ന് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “അപ്പോ മടിയൊക്കെ പതുക്കെ മാറുന്നുണ്ടല്ലേ? കൊള്ളാം… എനിക്ക് ഇങ്ങനെയുള്ള അജുവിനെയാണ് ഇഷ്ടം.”
ബാൽക്കണിയിലെ ആ തണുത്ത കാറ്റിൽ അമ്മുവിന്റെ മുടിയിഴകൾ പാറിപ്പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അജ്മൽ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ തൊട്ട സ്പർശനത്തിൽ ഒരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം അമ്മു കൃത്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവനെ കുറച്ചുകൂടി പ്രകോപിപ്പിക്കാൻ തന്നെ അമ്മു തീരുമാനിച്ചു.
അമ്മു: “ശരി അജൂ… രാത്രി ഒരുപാടായി. മഹേഷേട്ടൻ അവിടെ തനിച്ച് ഉറങ്ങുകയല്ലേ, ഞാൻ അങ്ങോട്ട് ചെല്ലട്ടെ. നീ പോയി ഹൻസിയുടെ അടുത്ത് കിടന്നോ.”
അമ്മു പതുക്കെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് മുറിയിലേക്ക് നടക്കാൻ ഭാവിക്കവേ, അജ്മലിന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് മങ്ങി. അവൻ ആകെ തപ്പലിലായി.
അജ്മൽ: “ആ… അത്… ശരി അമ്മൂ. അതാവും നല്ലത്. നേരം വൈകിയില്ലേ…”
അവൻ ആദ്യം ‘ശരി’ എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും, അമ്മു വാതിൽക്കലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹം പുറത്തുചാടി. അവൾ പോകുന്നതിനോട് അവന്റെ മനസ്സ് തീരെ യോജിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അജ്മൽ: (പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കൈയ്യിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു കൊണ്ട്) “അമ്മൂ… നിൽക്ക്. നീ… നീ ഇപ്പോൾ തന്നെ പോകണോ? എനിക്ക് എന്തോ ഒട്ടും ഉറക്കം വരുന്നില്ല. നമുക്ക് കുറച്ചു നേരം കൂടി സംസാരിച്ചിരുന്നാലോ?”