Posted by
മുറിയിലെ ആ ഒരു വല്ലാത്ത അന്തരീക്ഷം മാറ്റാനെന്നവണ്ണം അമ്മു ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു.
“ഇവിടെ നല്ല കാറ്റുണ്ട്. കുറച്ചു നേരം ഇവിടെ ഇരിക്കാം, എന്നിട്ട് ഞാൻ പോകാം.”
അജ്മൽ മടിയോടെയാണെങ്കിലും അവൾക്ക് പിന്നാലെ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് ചെന്നു. ഗോവൻ രാത്രിയുടെ തണുത്ത കാറ്റ് അവരുടെ ശരീരത്തിൽ തഴുകി കടന്നുപോയി. ദൂരെ പബ്ബുകളിൽ നിന്നുള്ള മ്യൂസിക് ഇപ്പോഴും നേർത്ത രീതിയിൽ കേൾക്കാം.
അമ്മു: “എന്താ അജൂ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്? ഇപ്പോഴും ആ പഴയ നാണംകുണുങ്ങി മോഡിലാണോ? പബ്ബിൽ നീ കാണിച്ച ആ ആവേശമൊക്കെ എവിടെ പോയി?”
അമ്മു ബാൽക്കണിയിലെ കൈവരിയിൽ ചാരിനിന്ന് അവനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. ആ നിൽപിൽ അവളുടെ ബാക്ക്ലെസ്സ് വസ്ത്രത്തിന്റെ വശ്യത അജ്മലിനെ വീണ്ടും വിറപ്പിച്ചു.
അജ്മൽ: “അത്… പബ്ബിലെ സാഹചര്യം വേറെയല്ലേ അമ്മൂ. ഇവിടെ ഇപ്പോൾ…” അവൻ വാക്കുകൾക്കായി തപ്പി. “സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. കുറച്ചു മണിക്കൂർ മുൻപ് മാത്രം പരിചയപ്പെട്ട നമ്മൾ… ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ.”
അമ്മു: “ജീവിതം അങ്ങനെയാ അജൂ. ചിലപ്പോൾ വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് നടക്കാത്ത കാര്യങ്ങൾ നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ട് നടക്കും. നീ എന്തിനാ ഇത്ര ടെൻഷൻ അടിക്കുന്നത്? നിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ പ്ലെയറെ പുറത്തെടുക്ക്.”
അജ്മൽ പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. കാറ്റിൽ പറക്കുന്ന അമ്മുവിന്റെ മുടിയിഴകൾ അവന്റെ മുഖത്ത് തൊട്ടുരുമ്മുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മുവിന്റെ ആ മത്തുപിടിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധവും രാത്രിയുടെ ഏകാന്തതയും അവനിൽ ഒരു പുതിയ ധൈര്യം നിറച്ചു. അവൻ മടിയോടെയാണെങ്കിലും അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് സ്പർശിച്ചു.