Posted by “ഒന്നുമില്ല ദേവൂട്ടാ… വല്ലാത്തൊരു തലവേദന… അതിന്റെ ഓരോ ശബ്ദങ്ങളാ.” അമ്മ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കാതെ പറഞ്ഞു. ആ ബാത്ത്റൂമിനുള്ളിൽ അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നോ എന്ന സംശയം അന്ന് എന്റെ ഉള്ളിൽ ആദ്യമായി ഒരു കരടായി തറച്ചു.
ഒരിക്കൽ ഞായറാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്ക് ലക്ഷ്മിയമ്മ പായസം ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. എല്ലാവരും ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ വിശ്വനാഥ് അമ്മയെ നോക്കി ഒരു വശപ്പിശകായ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു:
”ശാലിനി, ഈ പായസത്തിന് അത്ര മധുരമില്ലല്ലോ. നിന്റെ കയ്യിൽ ആ ‘ഹോർമോൺ സിറപ്പ്’ ഇരിപ്പില്ലേ? അത് കുറച്ച് ഇതിൽ ഒഴിച്ചാൽ നല്ല ടേസ്റ്റ് കിട്ടുമായിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി അത് കുടിച്ചപ്പോൾ നീ പറഞ്ഞത് നല്ല മധുരമാണെന്നല്ലേ?”
അമ്മ മുഖം താഴ്ത്തി നാണത്തോടെ ചിരിച്ചു. “വിശ്വേട്ടാ… പതുക്കെ. ദേവൂട്ടി ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്.”
വിശ്വനാഥ് ഒന്നുകൂടി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “അവൻ ശ്രദ്ധിക്കട്ടെ. അവനും ഒരു ഡോക്ടർ ആകേണ്ടവനല്ലേ? ഏത് മരുന്നാണ് ഏത് സമയത്ത് കൊടുക്കേണ്ടതെന്ന് അവൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ പഠിക്കട്ടെ. അല്ലേ ദേവാ?”
അദ്ദേഹം എന്റെ തലയിൽ തലോടുമ്പോൾ എനിക്ക് അറപ്പാണ് തോന്നിയത്.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം അമ്മ ബാത്ത്റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ വിശ്വനാഥ് ഹാളിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ സാരി അല്പം അഴിഞ്ഞിരുന്നു, മുടി നനഞ്ഞിരുന്നു.
വിശ്വനാഥ് അമ്മയെ അടിമുടി നോക്കി പരിഹസിച്ചു: “എന്താ ശാലിനി, ബാത്ത്റൂമിൽ വല്ലാതെ ‘തലവേദന’ എടുത്തോ? നിന്റെ ശബ്ദം പുറത്ത് വരെ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നല്ലോ. അത്രയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് ആ മരുന്ന് എഫക്റ്റ് ചെയ്തോ?”