Posted by ഞാൻ: “അമ്മേ.. സത്യം പറയാലോ എനിക്ക് ഇനി അമ്മയെ പഴയതു പോലെ കാണാൻ സാധിക്കില്ല!
അതു നമ്മൾക്ക് രണ്ടു പേർക്കും നല്ലത് പോലെയറിയാം എന്നാണ് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത്.
സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നല്ല!
സ്നേഹത്തിന്റെ അളവ് കൂടത്തെയുള്ളു….
ബാക്കി അമ്മക്ക് മനസിലായി കാണും എന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു. കാരണം അങ്ങനത്തെ ഒരു കാര്യം ആണ് നമ്മൾ ചെയ്തത്… ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു വലിയ അനുഭവത്തിലൂടെയാണ് നമ്മൾ അന്നു കടന്നു പോയത്. അമ്മയ്ക്കു അതു മനസ്സിലാകും എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.”
ഇതും പറഞ്ഞ്, അമ്മയുടെ രണ്ടു തോളിലും വെച്ചിരുന്ന എന്റെ കൈ പതിയെ ഞാൻ താഴോട്ട് ഇറക്കി അവളുടെ പിന്നിലോട്ടു ഓടിച്ച് നടുവിന്റെ അടിത്തണ്ടയിൽ എന്റെ രണ്ടു കരംകൊണ്ട് അവളെ എന്റെ അടുത്തേക് കൂടുതൽ വലിച്ചു.
എന്ത് ചെയ്യണം, എന്ത് പറയണം എന്ന് അറിയാതെ അമ്മയും എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി നിന്നു.
ടിങ്! ടിങ്…! കാളിങ് ബെൽ ശബ്ദം വീട് മുഴുവൻ മോഴങ്ങി…
ഞങ്ങൾ പക്ഷെ അവിടെ നിന്നും ഒരു അടി എന്നങ്ങിയില്ല.
സുനിത: “എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. പക്ഷെ മോന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു കാര്യം ഓർമ വേണം. ഞാൻ….ഞാൻ… നിന്റെ അമ്മയാണ്. ഒൻപതു മാസം കൊണ്ട് നടന്ന് നിന്നെ നോണ്ടു പ്രസവിച്ച നിന്റെ സ്വന്തം അമ്മ.
വാസ്തവത്തിൽ അതാണ് അമ്മേ…
നിന്നെ ഇത്രമേൽ മനോഹരമാക്കുന്നത്! – ഞാൻ മനസ്സിൽ കുറിച്ചു.
അച്ഛൻ അടുത്ത ബെൽ അടിക്കുന്നതിനു മുൻപ് അവളുടെ ദേഹത്ത് ചുറ്റിയിരിക്കുന്ന എന്റെ രണ്ടുകൈയ്യും ഞാൻ അഴച്ചു, ചെറിയ ബുദ്ധിമുട്ടൊടെ അമ്മ വാതിൽ തുറക്കാൻ ആയി ചെന്നു. ഞാൻ തിരികെ എന്റെ മുറിയിലേക്കും.