എന്നാൽ ആ നിമിഷം തന്നെ അവൾ ആ മൗനം വെടിഞ്ഞു.
“ഇവിടെ ഇപ്പോൾ തന്നെ ആളെണ്ണത്തിൽ കൂടുതലാണ്…”
അവൾ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.
“എന്നാലും… നിങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ഇതിനു മുൻപും അയോധന കലകൾ അഭ്യസിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്…?”
അവൾ എന്നെ നോക്കി പുരികമുയർത്തി ചോദിച്ചു.
ഞാൻ ഒന്നു പരുങ്ങിയെങ്കിലും, ആത്മവിശ്വാസം അഭിനയിച്ചുകൊണ്ട് “അതെ” എന്ന രീതിയിൽ തലയാട്ടി.
“എന്താണ് പഠിച്ചത്…?”
അടുത്ത ചോദ്യം അമ്പുപോലെ വന്നു.
“ബോക്സിങ്…”
ഞാൻ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. അതെനിക്ക് അത്യാവശ്യം വശമുള്ള കാര്യമായതുകൊണ്ട് കള്ളം പറയേണ്ടി വന്നില്ല.
അവൾ ഒന്ന് തലയാട്ടി. ശേഷം അവളുടെ നോട്ടം ആമിയിലേക്ക് നീണ്ടു.
“നീയാണെങ്കിലോ…?”
അവളുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും ആമി ഒന്ന് പതറി. അവൾ എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ ചുറ്റും നോക്കി. പെട്ടെന്ന്, നേരത്തെ ഞങ്ങൾ കണ്ട ആ സ്റ്റേജിൽ വാൾ പയറ്റ് നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന രണ്ടുപേരെ അവൾ വിരൽ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.
“അതുപോലെ…”
അവൾ വിറയലോടെ പറഞ്ഞു.
അതുകേട്ട് ആ പെണ്ണ് നിധിയെ നോക്കി.
“ഞാനും… ഞാനും അത് തന്നെയാണ് പഠിച്ചത്…”
ആമിയുടെ അതേ പാത പിന്തുടർന്ന് നിധിയും വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു.
അവരുടെ മറുപടി കേട്ടതും അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“ഓക്കേ… നിങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ അഡ്മിഷൻ തരാം…”
അവൾ കൈകെട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ… വെറുതേ തരാൻ പറ്റില്ല. നിങ്ങളുടെ കഴിവ് എനിക്ക് ബോധ്യപ്പെടണം. അതിന്, ഇവിടെയുള്ള ആരെങ്കിലുമായി നിങ്ങൾ ഒന്ന് ഫൈറ്റ് ചെയ്യണം. അതിൽ നിങ്ങൾ ജയിക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കുകയോ ചെയ്താൽ… അഡ്മിഷൻ ഞാൻ ശരിയാക്കി തരാം.”