Posted by
ആ ഉരുളകൾ തൊണ്ടയിലൂടെ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ അവരുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന സംതൃപ്തി, എന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്കാണ് നേരിട്ട് ചെന്നിറങ്ങിയത്…..
ശരിക്കും, ഇത്രമേൽ സ്നേഹിക്കപ്പെടാൻ, ഇവരുടെ ഈ കരുതലുകൾക്ക് പാത്രമാകാൻ മാത്രം എന്ത് പുണ്യമാണ് ഞാൻ ചെയ്തത്?
സാധാരണക്കാരനായ ഒരു മനുഷ്യൻ മാത്രമാണ് ഞാൻ. എന്നിട്ടും എന്നെ ഇവർക്ക് എങ്ങനെയാണ് ഇത്രയധികം സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്നത്?
ചിന്തകൾ കൂടുതൽ നേരം എന്നേ കാർന്നു തിന്നില്ല. അപ്പോഴേക്കും മനസ്സ് അതിനൊരു ഉത്തരം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു….
അതെന്നെ വല്ലാതെ ശാന്തനാക്കി.
സ്നേഹം എന്നത് നമ്മളിലെ നന്മയോ യോഗ്യതയോ അളന്നുതൂക്കി മറ്റുള്ളവർ തരുന്ന സമ്മാനമല്ല. മറിച്ച്, സ്നേഹിക്കുന്നവരുടെ മനസ്സിന്റെ വലുപ്പമാണ് അതിൽ കാണിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട്, ‘അർഹത’ എന്ന വാക്കിന് ഇവിടെ പ്രസക്തിയില്ല. കിട്ടുന്ന ഈ സ്നേഹം തിരിച്ചുകൊടുക്കുക, ജീവനുള്ള കാലം വരെ അവരെ ചേർത്തുപിടിക്കുക… അത് മാത്രമാണ് എന്റെ കടമ. അതിലാണ് എന്റെ അർഹതയിരിക്കുന്നത്.
വെറുതെ ഇരുന്ന എന്റെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു….
“എന്താ പൊന്നൂസേ….? ”
ഞാൻ ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടാവണം ആമി എന്നോട് ചോദിച്ചു…
അതിന് ഉത്തരമായി ഒരു ഉരുളകൂടി ഞാൻ അവളുടെ വായിലേക്ക് തിരുകികൊടുത്തു…
അല്ല പിന്നേ…… 😤
************
ഭക്ഷണം കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞതോടെ ശരീരമാകെ ഒരു തളർച്ച പടർന്നു. ട്രെയിനിന്റെ താളാത്മകമായ കുലുക്കവും വയറ് നിറഞ്ഞതിന്റെ ആലസ്യവും കൂടിയായപ്പോൾ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടഞ്ഞു തുടങ്ങി.