ശേഷം എന്നെയും കൊണ്ട് അവിടെ നിന്നും ഓടിപ്പോകാനായിരുന്നു അവളുടെ ശ്രമം.
പക്ഷേ ഞാൻ സമ്മതിച്ചില്ല… അവളെ തള്ളിമാറ്റി നിന്റെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ നിധിയുടെ കൈകളെ തടയാൻ മാത്രം ശക്തി എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല.
‘എന്നെ വിടൂ ശ്രീ… നമുക്ക് അവനെയും കൊണ്ട് പോകാം… അവനെ തനിച്ചാക്കി ഞാൻ വരില്ല’ എന്നൊക്കെ ഞാൻ അവളോട് കരഞ്ഞുതർക്കിച്ചു.
പക്ഷേ നിധിയുടെ കലങ്ങിയ കണ്ണുകളിൽ നിസ്സഹായത മാത്രമായിരുന്നു. അവൾ അവസാനമായി നിന്നെ ഒന്ന് നോക്കി… പിന്നെ എന്റെ കൈകളിൽ മുറുക്കെപ്പിടിച്ച്, ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ എന്നെയും വലിച്ചുകൊണ്ട് ആ ഇരുട്ടിലൂടെ ഓടി…
പക്ഷേ ഞങ്ങൾക്ക് പുറത്തെത്താനായില്ല… അതിനു മുൻപേ ഒരു വലിയശബ്ദത്തോടൊപ്പം ആ വെളിച്ചം ഞങ്ങളെ വിഴുങ്ങി…..
പിന്നീട് കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ, ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ആ ഗുഹയുടെ മുന്നിൽ… എല്ലാം പഴയതുപോലെ. സമയചക്രം വീണ്ടും തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.””””””””
ആമി ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ അടച്ചു….. ശേഷം വീണ്ടും തുടർന്നു…
“””നിധി ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്നോണം എന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
പക്ഷേ ജീവിതത്തിലാദ്യമായി അവളോട് എനിക്ക് അടങ്ങാത്ത ദേഷ്യമാണ് തോന്നിയത്.
നിന്നെ അവിടെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ അവൾ കാണിച്ച ആ തിടുക്കം… കുറ്റം അവളുടെതല്ലെന്ന് അറിയാമായിരുന്നിട്ടും എനിക്കവളോട് പൊറുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നീ വന്നപ്പോൾ മുതൽ ഞാൻ അവളോട് കാണിച്ച മൗനവും ദേഷ്യവും ആ സങ്കടത്തിൽ ന്നും ഉണ്ടായതായിരുന്നു……..””””””””