Posted by
നിധി എല്ലാ ദിവസവും വരും, എന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കും… പക്ഷേ അവളോട് പോലും സംസാരിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. എന്റെ ജീവന്റെ പാതി അടർന്നു പോയത് പോലെ…”
പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി അവൾ തുടർന്നു.
“അങ്ങനെ ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും കടന്നുപോയി. ഒടുവിൽ ഒരു രാത്രി… കരഞ്ഞു തളർന്ന് ഞാൻ ഉറങ്ങിപ്പോയി.
പിന്നീട് കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ… ഞാൻ എന്റെ മുറിയിലായിരുന്നില്ല.
ആ ഗുഹയുടെ മുന്നിലായിരുന്നു! കയ്യിൽ, നിധി തന്ന മോതിരവും, ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്നും കിട്ടിയ ആ പുസ്തകവും ഉണ്ടായിരുന്നു.”
“””അത്രയും നാൾ ഞാൻ ഒരു സ്വപ്നലോകത്തായിരുന്നോ…. നീ ആ സ്വാനത്തിലുള്ളിലേ വെറും അദ്ധ്യായം മാത്രമായിരുന്നോ എന്ന ചിന്തകളെല്ലാം എന്റെ തലയിൽ കവിഞ്ഞുക്കൂടി…
പക്ഷേ, പിന്നീട് മറ്റുള്ളവരുടെ അനുഭവങ്ങൾ കൂടി കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി, അതൊരു സ്വപ്നമല്ലായിരുന്നു… ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഏതോ ഒരു ലൂപ്പിൽ അകപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണെന്ന്…”
“കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തത് പോലെ നീ വീണ്ടും വന്നു. പഴയത് പോലെ എന്നോട് സംസാരിക്കാനും ഇടപഴകാനും നീ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ ഇത്തവണ എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു… ഞാൻ കാരണം വീണ്ടും നിനക്ക് ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്നുള്ള ഭയം. അതുകൊണ്ട് പുതിയ ലൂപ്പിൽ, മനഃപൂർവ്വം ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്നും അകലം പാലിച്ചു. നിന്നെ കാണുമ്പോൾ മുഖം തിരിച്ചു നടന്നു.
നിന്നെ അകറ്റി നിർത്തുമ്പോഴെല്ലാം എന്റെ ഉള്ളിൽ അതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത ഒരുതരം പിടച്ചിലായിരുന്നു.