Posted by
അമ്മു: “അരഞ്ഞാണമോ? സ്വർണ്ണത്തിന്റെ അരഞ്ഞാണമോ ഏട്ടാ? ഇതെന്തിനാ…”
അവൾ ആ അരഞ്ഞാണത്തിന്റെ കൊളുത്തുകളിൽ വിരലോടിച്ചു. എന്റെ കണ്ണുകൾ ആ നിമിഷം അവളുടെ വയറിലായിരുന്നു. ആ സ്വർണ്ണനൂൽ അവളുടെ ആ വെളുത്ത ചർമ്മത്തിൽ മുറുകുന്ന രംഗം സങ്കൽപ്പിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലെ കാമമൃഗം വീണ്ടും മുരണ്ടു തുടങ്ങി.
അമ്മു ആ അരഞ്ഞാണം കയ്യിലെടുത്തു നോക്കി അത്ഭുതപ്പെട്ടു നിൽക്കുകയാണ്. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വിശ്വസിക്കാനാവാത്ത ഒരു തിളക്കം ഞാൻ കണ്ടു.
അമ്മു: “മഹിയേട്ടാ… ഇത് സ്വർണ്ണത്തിന്റെയല്ലേ? ഇത്രയും വലിയൊരു സമ്മാനം എന്തിനാ എനിക്ക്? എനിക്ക് ഇത് വേണ്ട ഏട്ടാ… ഇത് ഏട്ടൻ തിരിച്ചു കൊണ്ടുപോയി അമ്മയ്ക്കോ മറ്റോ കൊടുക്ക്.”
അവളുടെ സ്വരത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു വിനയവും സ്നേഹവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ വാങ്ങി നൽകിയ ആഡംബരങ്ങൾ തന്നെ ഒട്ടും അർഹിക്കുന്നില്ലെന്ന ഒരു കുറ്റബോധം അവളെ വേട്ടയാടുന്നത് പോലെ.
ഞാൻ: “നീ എന്തിനാടി ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്? നിനക്ക് സ്വർണ്ണ അരഞ്ഞാണം ഇടണമെന്ന് പണ്ട് മുതൽക്കേ ആഗ്രഹമുള്ളതല്ലേ? അതുകൊണ്ട് നിന്റെ ഈ ഏട്ടൻ വാങ്ങി തന്നതാ. ഇത് നീ തന്നെ ഇടണം.”
അമ്മു: (പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “ഇടാം… പക്ഷേ എനിക്ക് ഇത് ഒറ്റയ്ക്ക് ഇടാൻ അറിയില്ല ഏട്ടാ. ഇതിന്റെ കൊളുത്തൊക്കെ വല്ലാത്ത പാടാ. മഹിയേട്ടൻ തന്നെ ഇത് എനിക്ക് ഇട്ടു തരണം. ഏട്ടൻ വാങ്ങി തന്നതല്ലേ, അപ്പൊ ഏട്ടൻ തന്നെ ഇത് എന്റെ അരയിൽ കെട്ടണം. എന്നാലേ ഇതിന് ഒരു പൂർണ്ണത വരൂ.”