ഞാൻ: (ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ) “അതൊക്കെ ഒരു രസമല്ലേ റഹീമേ… അവളുടെ ആ വടിവൊത്ത അരയിൽ ഇത് കിടക്കുന്നത് കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയായിരിക്കും. അവൾക്ക് ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ വലിയ ഇഷ്ടമാ.”
റഹീം: “ഭാഗ്യവാൻ! നീ ചെന്നിട്ട് അവളെ ഈ ഡ്രസ്സും സ്വർണ്ണവും ഒക്കെ അണിയിച്ചു നിർത്തിയിട്ടുള്ള ഫോട്ടോ എനിക്ക് അയച്ചു തരണമെന്നില്ല, പക്ഷേ വിശേഷങ്ങൾ പറയണം. നിന്റെ കണ്ണ് കണ്ടിട്ട് നീ അവിടെ ചെന്നാൽ അവളെ വെറുതെ വിടുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല.”
റഹീം തമാശരൂപേണ പറഞ്ഞതാണെങ്കിലും അത് എന്റെ ഉള്ളിലെ വികാരങ്ങളെ വല്ലാതെ ആളിപ്പടർത്തി. ‘അവൾ എന്റെ അനിയത്തിയാണെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ…’ എന്ന ചിന്ത ഒരു നിമിഷം കടന്നുപോയെങ്കിലും ഉടനെ ഞാൻ അത് മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ അവൾ എനിക്ക് മുന്നിൽ വെറുമൊരു പെണ്ണാണ്. ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന രീതിയിൽ അണിയിച്ചൊരുക്കാൻ പോകുന്ന എന്റെ സ്വന്തം പെണ്ണ്.
റഹീം: “എന്തായാലും പെട്ടി ലോക്ക് ചെയ്യാം. നീ ചെന്നിട്ട് ഇതിന്റെ ഗുണഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ചോ.”
അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പെട്ടി അടച്ചു. റൂമിലെ ലൈറ്റ് അണച്ച് കിടക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ വിമാനത്താവളത്തിലെ ആ തിരക്കല്ലായിരുന്നു, പകരം ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ ഒറ്റമുറിയിൽ ഞാൻ വാങ്ങി നൽകിയ ഈ വസ്ത്രങ്ങൾ മാത്രം അണിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അമ്മുവിന്റെ രൂപമായിരുന്നു. ആ അരഞ്ഞാണം അവളുടെ വയറിൽ മുറുകുന്നതും അവളുടെ ആ 34D സൈസിനെ താങ്ങി നിൽക്കുന്ന ചുവന്ന ലേസുകളും എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തി.
നാട്ടിലെ എയർപോർട്ടിൽ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ പഴയ ആവേശമൊന്നും എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. മനസ്സ് മുഴുവൻ ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ ചെറിയ മുറിയിലും അവിടെ എന്നെയും കാത്തിരിക്കുന്ന അമ്മുവിലുമായിരുന്നു. എയർപോർട്ടിൽ അച്ഛനും കൂട്ടുകാരും വന്നിരുന്നു. എല്ലാവരെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ചും വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചും വീട്ടിലെത്തി.