Posted by നതാഷയുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം പൂർണ്ണമായും അലിഞ്ഞുപോയിരുന്നു..
പകരം ഒരുതരം ഉന്മാദവും ആശ്വാസവും അവളെ പൊതിഞ്ഞു. ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്ന് അവൾ വാതോരാതെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. സാമിനെ നോക്കി ഇടയ്ക്കിടെ അവൾ ചിരിച്ചു.
നതാഷ: (ആവേശം അടക്കാനാവാതെ) “സാം… എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഞാൻ എത്രമാത്രം പേടിച്ചുവെന്നോ?
വക്കച്ചൻ ആ ഫോണിൽ ആ പാട്ട് വെച്ച് എന്നോട് ഡാൻസ് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ…
ദൈവമേ, എന്റെ ആത്മാവ് പോയി എന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. ആ സെക്യൂരിറ്റിയുടെ ആ നോട്ടം… ഇപ്പോഴും എനിക്ക് അറപ്പ് തോന്നുന്നു.”
സാം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അയാൾ സീറ്റിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന് പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി.
നതാഷയുടെ ശബ്ദം അയാളുടെ കാതുകളിൽ പതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അയാളുടെ മനസ്സിൽ ലില്ലിയുടെ വീട്ടിലെ കെട്ടുപോകാത്ത ആസക്തിയുടെ കനലുകളായിരുന്നു.
നതാഷ: (ഒന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “പക്ഷേ സാം…
സാം ആ ഡോർ ചവിട്ടിത്തുറന്ന് അകത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ…
ശരിക്കും ഒരു സിനിമയിലെ ഹീറോയെപ്പോലെ തോന്നി.
എന്നിട്ട് സാം അയാളെ ഇട്ട് തല്ലിയ ആ തല്ല്!
അയാളുടെ മൂക്ക് ഇടിച്ച് താൻ പരത്തിയത് കണ്ടപ്പോൾ സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. പാവം വക്കച്ചൻ… അയാൾ ഇനി ആ ജില്ലയിലേക്ക് പോലും വരില്ലെന്ന് ഉറപ്പാണ്.”
അവൾ പതുക്കെ തന്റെ ഇടതുകൈ നീട്ടി സാമിന്റെ തോളിൽ അമർത്തി. സാമിന്റെ വിയർപ്പിന്റെയും പൗരുഷത്തിന്റെയും മണം ആ കാറിനുള്ളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു.
നതാഷ: “സാം… എന്തിനാ ഇങ്ങനെ മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുന്നത്?
എന്നോട് ഇപ്പോഴും ദേഷ്യമാണോ?