Posted by “അവസാനം ഞാൻ ഡോക്ടറെ വീണ്ടും വിളിച്ചു… നിങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കുമ്പോൾ വരണമെന്ന് പറഞ്ഞു…”
അവളുടെ ശബ്ദം അവിടെ ചെറുതായി ഒടിഞ്ഞു…
“അത്… എന്റെ അവസാന ശ്രമമായിരുന്നു.”
പക്ഷേ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് ഒറ്റ വാചകമാത്രം —
“ഓൺ ദ വേ യാണ്… ഇനി നേരിൽ കാണാം.”
അത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ വിരലുകൾ തമ്മിൽ പിണഞ്ഞു…
“ഞാൻ പിന്നെയും അദ്ദേഹത്തെ തടയാൻ വിളിച്ചു… പലവട്ടം..
പക്ഷേ…അദ്ദേഹം ഫോൺ എടുത്തില്ല.”
അവളുടെ ശബ്ദം അവിടെ പൂർണ്ണമായി ഒടിഞ്ഞു…
മൗനം വീണ്ടും മുറിയിൽ വീണു…
ഈ മൗനം… അത് പേടിയുടെ മൗനം ആയിരുന്നില്ല… കണ്ണീരിന്റെ മൗനവും അല്ല… കുറ്റസമ്മതത്തിനു ശേഷം
ഒരാൾക്ക് പറയാൻ ഒന്നും ബാക്കി ഇല്ലാത്തപ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു കനത്ത മൗനം!!
“ഹ്മ്മ്… എന്നിട്ട്?”
എന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നും കനത്തൊരു മൂളൽ മാത്രം…തുടരാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടത് വാക്കുകളല്ല…
കടുത്ത ആജ്ഞയായിരുന്നു…
അതിൽ.. ദയയില്ല…ധാർഷണ്യമില്ല…
സഹതാപം എന്ന വാക്കിനും അവിടെ ഇടമില്ല…
അവൾ ഒരു നിമിഷം എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി… അവിശ്വസനീയമായൊരു നോട്ടം…
കണ്ണുകൾക്കുള്ളിൽ വേദനയല്ല…
വിശ്വാസം പൂർണ്ണമായി തകർന്നതിന്റെ ശൂന്യത.
“ഇനിയും എന്താണ് നിങ്ങൾക്ക് അറിയേണ്ടത്?” അവൾ ചോദിച്ചു…
അത് ചോദ്യം ആയിരുന്നില്ല…
ആക്ഷേപമായിരുന്നു…
“കളിയുടെ വിവരണങ്ങളും
വിശദമായി പറഞ്ഞു തരണമോ?”
വാക്കുകൾ കുത്തിപറിച്ചു.. അവളുടെ ശബ്ദം എന്നെ കുറ്റവിചാരണ ചെയ്യുന്ന ജഡ്ജിയുടേതുപോലെ…
മുറിയിൽ മൗനം വീണ്ടും പടർന്നു…