Posted by കൈവിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ കൊടുംവേദന അരിച്ചു കയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സൂപ്പർ പവറുമില്ല, ഒരു മൈരുമില്ല…
വേദന കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ഞാൻ പതുക്കെ ആ കൈ മറ്റേ കയ്യിനുള്ളിൽ പൊതിഞ്ഞുപിടിച്ചു…
ഞാൻ തിരിഞ്ഞ് എല്ലാവരെയും ഒന്ന് നോക്കി…പ്രേത്യേകിച്ച് രാഹുലിനേ..
“ദേവാ ഞാൻ വെറുതേ പറഞ്ഞതാടാ…. 🙂”
നന്ദിയുണ്ട് മൈരേ നന്ദിയുണ്ട്….
കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാതെ ഞാൻ പോയി ഒരു ചെയറിലിരുന്നു…
“വേദയുണ്ടോ…. ”
അത് ചോദിക്കുമ്പോഴും നിധിയുടെ ചുണ്ടുകളിലേ ചിരി എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു.അവളുടെ മുഖത്ത് മാത്രമല്ല എല്ലാവരും തികട്ടി വരുന്ന ചിരി കടിച്ചുപിടിച്ച് നിൽക്കുകയാണ്….
ഛേ മൊത്തത്തിൽ നാറി നാണം കെട്ട് കയ്യും പോയി മാനവും പോയി…
“സാരമില്ലടാ… ഇത് പണ്ടുണ്ടാക്കിയ വീടല്ലേ? അതുകൊണ്ടാ ചുമരിനൊക്കെ ഇത്രയും ബലം. നീ വിഷമിക്കണ്ട, ഞാൻ പോയി കുറച്ച് ഐസ് ക്യൂബ്സ് എടുത്തുകൊണ്ട് വരാം. അത് വെച്ചാൽ വേദന മാറിക്കോളും. ഇനി എന്നിട്ടും മാറിയില്ലെങ്കിൽ നമുക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോവാം…”
എന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച്, ആശ്വാസവാക്കുകളുമായി ആമി അരികിലെത്തി.
ആദ്യം അവളും എന്നെ കളിയാക്കുകയാണെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. പക്ഷേ, ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി, പാവം… അവൾ ശരിക്കും കാര്യമായി പറഞ്ഞതാണ്. അവളുടെ വാക്കുകളിൽ പരിഹാസമില്ല, കരുതൽ മാത്രമേയുള്ളൂ.
സത്യത്തിൽ ഈ കൂട്ടത്തിൽ അവൾക്ക് മാത്രമേ എന്നോട് എന്തെങ്കിലും സ്നേഹമുള്ളൂ…