”എല്ലാവരും ഒന്ന് നിന്നേ…”
നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ഞങ്ങളെല്ലാവരും ആ വിളി കേട്ട് ഒരേപോലെ നിന്നു.
ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു.
”ഇപ്പോൾ ഞാനൊന്നും ചോദിക്കാൻ നിൽക്കുന്നില്ല പക്ഷേ, നാളെ രാവിലെ എനിക്ക് നിങ്ങളെ എല്ലാവരെയും ഒന്ന് കാണണം. നടന്ന സംഭവങ്ങൾക്കൊക്കെ ഉത്തരം തരണം. ആരും മുങ്ങാൻ നിൽക്കണ്ട… കേട്ടല്ലോ?”
അതൊരു അപേക്ഷയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു ഭീഷണി പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. ചേച്ചിയുടെ ആ നിൽപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ മറുത്തൊന്നും പറയാൻ ആർക്കും ധൈര്യം വന്നില്ല.
ഒരുവിധം തലയാട്ടി സമ്മതിച്ച ശേഷം ഞാൻ കോണിപ്പടികൾ കയറി മുകളിലേക്ക് നടന്നു.
എന്റെ തൊട്ടുപിന്നാലെ നിഴലുപോലെ ആമിയും നിധിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
മുകളിലെത്തി, എന്റെ റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങിയതും പിന്നിൽ നിന്നും നിധിയുടെ വിളി വന്നു.
“എടാ…”
വിളി കേട്ട് ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ഇത്തവണ അവളുടെ മുഖത്ത് നേരത്തെയുണ്ടായിരുന്ന ഗൗരവമില്ല.
”നീ ഇന്ന്… ഞങ്ങളുടെ കൂടെ കിടക്കുമോ?”
ആ ചോദ്യത്തിലേ നിസ്സാഹായത കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കൊരു കാര്യമുറപ്പായി. ഞാൻ വീണ്ടും ഒന്നും പറയാതെ പോവുമോ എന്ന ഭയമാണ് രണ്ടിനും…
മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ, ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ രണ്ടുപേരെയും വകഞ്ഞുമാറ്റി ഞാൻ നേരെ നിധിയുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറി.
പഞ്ഞിപോലുള്ള ആ വലിയ മെത്ത കണ്ടതും, ഞാൻ അതിലേക്ക് കമഴ്ന്നടിച്ചു വീണു.