പാതി ഉറക്കത്തിൽ എന്നത്തേയും പോലെ ചരിഞ്ഞു കിടന്ന സുലേഖ തന്റെ കൈ എടുത്തു മണിക്കുട്ടന്റെ മേലേക്ക് എന്നാ പോലെ ഇട്ടപ്പോ ആണ് അവിടെ ശൂന്യം ആണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായത്.. പെട്ടന്ന് അവൾ എണീറ്റ് പോയി ലൈറ്റ് ഓണാക്കി നോക്കിയപ്പോ ആണ് ഫോണും നോക്കിയിരിക്കുന്ന മണിക്കൂട്ടനെ കണ്ടത്..
ആഹാ.. ഉറങ്ങാതെ ഇവിടെ എന്താ പരിപാടി എന്ന് ചോദിച്ചു അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന സുലേഖ ഫോണിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തിയിരിക്കുന്ന മണിക്കുട്ടന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു.. തല ഉയർത്തി അവൻ അവളെ നോക്കി..
മ്മ്മ്.. ഉറങ്ങേണ്ടേ… വാ… കിടക്കാം… മുൻപ് പറഞ്ഞത് ഒന്നും താൻ അല്ല എന്നാ മട്ടിൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി കിടക്കാൻ വിളിക്കുന്ന സുലേഖയെ നോക്കി വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖത്തോടെ മണിക്കുട്ടൻ ചോദിച്ചു.. എല്ലാരേം ഉറക്കിട്ടെ നീ ഉറങ്ങാത്തൊള്ളോ…? എന്ന്.. അത് സുലേഖയിൽ ഒരു ഞെട്ടൽ ഉണ്ടാക്കി എന്നാലും അത് മറച്ചു വെച്ചു കൊണ്ട് അവൾ.. ശെടാ.. എന്ത് പറ്റി… എന്ന് ചോദിച്ചു മാണിക്യട്ടന്റെ അടുത്തേക്ക് മുഖം കുനിച്ചു നിന്ന സുലേഖയെ പിടിച്ചു മാറ്റി മണിക്കുട്ടൻ..
മണിയാ.. എന്താ… പ്രശ്നം…? ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ സുലേഖ ചോദിച്ചപ്പോ മണിക്കുട്ടന് ഇരച്ചു കയറി.. നിനക്ക് ഇപ്പൊ എന്താ വേണ്ടേ… ഇപ്പൊ നിനക്ക് ഉറങ്ങേണ്ടേ…? ഇത്രയും നേരം നീ കിടന്നു ചാടുവരുന്നല്ലോ… ഹേ..ദേ ഒരു കാര്യം ഞാൻ പറഞ്ഞേക്കാം എന്റെ സ്വഭാവം എപ്പോളും ഒരുപോലെ ആകില്ല… മണിക്കുട്ടൻ ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു പറഞ്ഞു..