Posted by
ഇന്ന് രാത്രി തന്നെ അവളിൽ നിന്നും കുറച്ച് കാശും അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഒരു വിഹിതവും ആഗ്രഹിച്ച വക്കച്ചന് ആ നിരാശ താങ്ങാനായില്ല.
വക്കച്ചൻ: (പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട്) “ഇന്ന് നീ രക്ഷപ്പെട്ടു ഡോക്ടറേ… മാത്യു സാറിന്റെ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിൽ നീ സുഖമായി ഉറങ്ങിക്കോ….
പക്ഷേ നാളെ… നാളെ നീ വരാതിരിക്കില്ലല്ലോ. ഞാൻ നിന്നെ പൂട്ടും. നിന്റെ ആ കിടുക്കിപ്പിടുത്തവും ആഡംബരവും നാളെ എന്റെ മുന്നിൽ അഴിഞ്ഞുവീഴും….!!!”
വക്കച്ചൻ തന്റെ ഫോണിലെ ആ വീഡിയോ ഒരിക്കൽ കൂടി പ്ലേ ചെയ്തു. ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങുന്ന ഫോൺ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി അയാൾ തന്റെ പല്ലുകൾ ഞെരിച്ചു.
നാളെ പകൽ ഫോൺ വിളിച്ചു വെച്ച് അവളെ ഒന്ന് വിരട്ടണം എന്ന് അയാൾ തീരുമാനിച്ചു.
ആ രാത്രി കടന്നുപോയി..
പിറ്റേന്ന് പുലരിയുടെ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ പെയ്യുന്ന ആ മലമുകളിൽ സാം നേരത്തെ തന്നെ ഉണർന്നു.
തലേദിവസം നതാഷ അയച്ച
“വരാൻ കഴിയില്ല!!”
എന്ന ആ സന്ദേശം അവന്റെ സിരകളിൽ പകയല്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം വന്യമായ ആവേശമാണ് നിറച്ചിരുന്നത്. അവൾ തന്നെ പേടിക്കുന്നു എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയം.
സാം കുളിച്ച് ഫ്രഷ് ആയി, കറുത്ത ഡെനിം ഷർട്ടും ജീൻസും ധരിച്ച് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു.
സാധാരണയുള്ള ആ വശ്യമായ ചിരി ഇന്ന് അവന്റെ മുഖത്തില്ല.
പകരം എന്തോ ഒന്ന് ഉറപ്പിച്ച മട്ടിലുള്ള ഗൗരവം.
അവൻ പതുക്കെ തന്റെ ഡ്രോയിങ് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ ഈസലിൽ ഇരിക്കുന്ന നതാഷയുടെ ആ ചിത്രം—കണ്ണുകെട്ടി, നഗ്നയായി, നിസ്സഹായയായി തന്റെ മരക്കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുന്ന ആ ചെറിയ പേപ്പറിൽ ചെയ്ത സ്കെച്ച്.