Posted by അവൾ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ മാത്യുവിന്റെ പിന്നാലെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സ് അപ്പോഴും മലമുകളിലെ ആ സ്റ്റുഡിയോയിൽ സാം ഈ മെസ്സേജ് വായിക്കുമ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യും എന്നോർത്ത് പിടയുകയായിരുന്നു.
മലമുകളിലെ ആ വിജനമായ വീട്ടിൽ സാം തന്റെ ക്യാൻവാസുകൾക്കിടയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
രാവിലെ മുതൽ അവൻ നതാഷയുടെ മറുപടിക്കായി കാത്തിരുന്നു.
താൻ അയച്ച ആ ഏറോട്ടിക് സ്കെച്ചും സന്ദേശങ്ങളും അവൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് അവനറിയാം, പക്ഷേ അവളിൽ നിന്നും ഒരു പ്രതികരണവുമില്ല.
സാം ജനാലയിലൂടെ ദൂരെയുള്ള മലനിരകളിലേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പരിഹാസച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
സാം: (സ്വയം) “നീ ഇപ്പോൾ മാത്യുവിന്റെ കൂടെയായിരിക്കും. അവന്റെ ആ സുരക്ഷിതമായ ലോകത്ത് നീ എന്നെ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാവാം.
ഇത്രയും കാലം മാത്യുവിന്റെ കൂടെ ജീവിച്ച നീ, വെറും ഒരാഴ്ചകാലം കൊണ്ട് എന്റേത് മാത്രമായി മാറുമെന്ന് കരുതാൻ ഞാൻ അത്ര വിഡ്ഢിയല്ല നതാഷാ…!!!”
അയാൾ പെയിന്റ് ബ്രഷ് എടുത്ത് ക്യാൻവാസിൽ നതാഷയുടെ കണ്ണുകൾക്ക് അല്പം കൂടി തിളക്കം നൽകി.
അവൻ തുനിഞ്ഞുതന്നെയാണ് ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നത്.
മാത്യുവിന്റെ തണലിൽ നിന്നും അവളെ തന്റെ വന്യതയിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കാൻ സമയമെടുക്കുമെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ അയാൾ അല്പം കൂടി ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
പെട്ടെന്ന്, അവന്റെ ഫോൺ മേശപ്പുറത്ത് കിടന്ന് വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു. നതാഷയുടെ മെസ്സേജ്! സാം ആകാംക്ഷയോടെ അത് തുറന്നു.