ക്ലിങ്…ക്ലിങ്…
ഞാൻ ഒരു ഇറക്ക് ചായ മോന്തി കുടിച്ചു… എന്റെ ചലനങ്ങൾ യാന്ത്രികം— ചായയോടുള്ള കൊതി കൊണ്ടല്ല,പക്ഷേ, തൊണ്ട വരണ്ടിരുന്നു.
എന്റെ സ്ഥായിഭാവം—അഥവാ സ്ഥമ്പനാഭാവം—വീണ്ടും ഏറെനേരത്തേക്ക് എന്നെ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു…
ഏറെനേരം, എന്റെ മറുപടിക്കായി രൂക്ഷമായ നോട്ടത്തോടെ കാത്തുനിന്ന ഷബീന,ഒടുക്കം അസഹ്യതയോടെ തലയിളക്കി, പിന്നീട് ബാത്റൂമിലേക്കു ചവിട്ടുതുള്ളി കയറിപ്പോയി…
കുളിക്കാൻ!!
ആകെ തളർന്നിരുന്ന ഞാൻ ബെഡിലേക്ക് മലർന്നടിച്ചു വീണു…
ഷബീന ഷവറിൽ കുളിക്കാറില്ല.. ബക്കറ്റും കോരിയുമാണ് അവൾക്കിഷ്ടം…
ഇന്നത്തെ അവളുടെ കുളിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പോലും എന്നോടുള്ള വെറുപ്പും പുച്ഛവും പ്രതിഷേധവും ഞാൻ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അത്രയും ആവേശമായിരുന്നു അവളുടെ ശരീരത്തിലൂടെ തറയിലേക്ക് ചിന്നിച്ചിതറിയ ഓരോ ജലത്തുള്ളികളുടെയും ശബ്ദ കോലാഹലങ്ങൾക്ക്!!
എന്റെ മനസ്സ് ചിന്തകളുടെ ലോകത്തേക്ക് പാഞ്ഞുകയറി…
ഡോക്ടറുടെയും ഷബീനയുടെയും ഇടയിൽ ഇന്ന് നടന്ന സംഭവങ്ങളുടെ ദൃശ്യവിഷ്കരണത്തിലേക്ക്,
ഞാനൊരു അസാധാരണമായ സങ്കല്പ ലോകത്തിലൂടെ കടന്നുപോയ പോലെ..
.
അതിൽ എല്ലാം ഒരു സിനിമ പോലെ മുന്നോട്ടുപോയി—
ഓരോ നിമിഷവും, ഓരോ ശബ്ദവും,
ഏറ്റവും ചെറുതായുള്ള ചലനങ്ങളും,
അവരുടെ മുഖമുദ്രകളും, ഹൃദയത്തള്ളലുകളും, എന്റെ മനസ്സിൽ ജീവന്തമായി വീണു!!
ഡോക്ടർ വീട്ടിലേക്ക് കയറി വന്നപ്പോൾ അവർ പരസ്പരം പരിഭ്രാന്തിയോടെ മുഖാമുഖം നോക്കുന്നത്…