Posted by അവർ ബാഗും മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് റോഡിലൂടെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. വിജനമായ ആ റോഡിൽ അവരുടെ ചെരുപ്പിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടു.
വിജനമായ ആ റോഡിൽ പെട്ടെന്നാണ് പുറകിൽ നിന്നും ഒരു കാറിന്റെ ഹോൺ ശബ്ദം കേട്ടത്. അവർ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അത് നമ്മുടെ കോളേജിലെവിനോദിന്റെ കാറായിരുന്നു.
കാർ അവർക്ക് അരികിൽ വന്ന് നിന്നു. വിനോദ് സാർ ഗ്ലാസ് താഴ്ത്തി അവരെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ എന്തോ ഒരു വശപ്പിശക് ഉള്ളതുപോലെ മാളവികയ്ക്ക് തോന്നി. ലാബിൽ വെച്ച് അയാൾ നടത്തിയ ആ മോശം പരാമർശം അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പോലെ കടന്നുപോയി.
വിനോദ് സാർ: “എന്താ ടീച്ചർമാരെ, ഈ നേരത്ത് ഇവിടെ നടക്കുന്നത്? ബസ് കിട്ടിയില്ലേ?”
സൗമ്യ: “അതെ സാർ, അഞ്ചു മണിയുടെ ബസ് വന്നില്ല. ഇനിയിപ്പോ അടുത്ത ബസ് എപ്പോഴാണെന്ന് അറിയില്ല. അതുകൊണ്ട് ജംഗ്ഷൻ വരെ നടക്കാമെന്നു കരുതി.”
വിനോദ് സാർ: (മാളവികയുടെ മുഖത്തേക്ക് കണ്ണുകൾ പായിച്ചുകൊണ്ട്) “ഈ വെയിലത്ത് എന്തിനാ നടക്കുന്നത്? ഞാൻ അങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത്. രണ്ടുപേരും കയറിക്കോളൂ, ഞാൻ ജംഗ്ഷനിൽ വിടാം. മാളവിക ടീച്ചറെ… എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്? കയറുന്നില്ലേ?”
സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ശരിയാക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിനിടയിൽ വിനോദ് സാർ മാളവികയുടെ നേരെ പാതിയും ചരിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കുടുങ്ങിക്കിടന്ന ബെൽറ്റ് അയാൾ ശക്തിയായി താഴേക്ക് പിടിച്ചു വലിച്ചപ്പോൾ, അയാളുടെ കൈകൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി മാളവികയുടെ മാറിടത്തിൽ തട്ടി.
ആ സ്പർശനം ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ മാളവികയുടെ ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി. അവളുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു. പക്ഷേ, വിനോദ് സാർ കൈകൾ പെട്ടെന്ന് മാറ്റാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ബെൽറ്റ് ശരിയാക്കുന്ന മട്ടിൽ അയാൾ തന്റെ കൈകൾ അവിടെത്തന്നെ ഒന്ന് അമർത്തി.