Posted by
കുളി കഴിഞ്ഞ് ഒരു തോർത്ത് മാത്രം അരയിൽ ചുറ്റി സാം തന്റെ മുറിയിലേക്ക് വന്നു.
മുറിയിൽ ഓയിൽ പെയിന്റിന്റെയും സിഗരറ്റിന്റെയും ഗന്ധം തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. അയാൾ ഒരു സിഗരറ്റ് കൊളുത്തി, ചുവരിൽ ചാരി വെച്ചിരിക്കുന്ന ആ വലിയ കാൻവാസിന് മുന്നിൽ നിന്നു.
നതാഷയുടെ ആ അപൂർണ്ണമായ ഓയിൽ പെയിന്റിംഗ്!
നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ ആ തടിച്ച തുടകളും, വശ്യമായ ഉടലും സാം തന്റെ ഭാവനയിൽ വരച്ചു വെച്ചിരുന്നു.
അയാൾ ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ഭ്രാന്തമായ തിളക്കം മിന്നിമറഞ്ഞു.
തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് സ്പർശിച്ച ആ ഉടലിന്റെ ഓരോ വടിവുകളും ചിത്രത്തിൽ എത്രമാത്രം കൃത്യമാണെന്ന് അയാൾ പരിശോധിച്ചു.
സാം: (ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി ഒരു വന്യമായ ചിരിയോടെ മന്ത്രിച്ചു)
“നീ കണ്ടോ നതാഷാ… മാത്യുവിന്റെ കത്തിക്ക് കീറിമുറിക്കാനേ അറിയൂ. പക്ഷേ എന്റെ ബ്രഷുകൾക്ക് നിന്റെ ആത്മാവിനെ തൊടാനറിയാം. രാത്രി നിന്റെ ഉടലിൽ ഞാൻ വരച്ച ആ ചുവന്ന പാടുകൾ… അവയാണ് എന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച ചായങ്ങൾ.”
അയാൾ തന്റെ വിരൽ കൊണ്ട് ചിത്രത്തിലെ നതാഷയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ പതുക്കെ തലോടി. ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ അയാൾ ആ ചിത്രത്തോട് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
നതാഷയെ താൻ പൂർണ്ണമായും സ്വന്തമാക്കിക്കഴിഞ്ഞു എന്ന ബോധം അയാളിൽ ഒരുതരം അസുരമായ ആനന്ദം നിറച്ചു.