Posted by “ഓക്കേ… നിങ്ങൾ മാത്രം ഉള്ളപ്പോൾ… അത് നല്ലതാണ്. എൻജോയ്.”
“താങ്ക്യു ഡോക്റ്റർ…”
***
“ആസിഫേ, പോകാം?”
“ഉമ്മാ എന്തിനാ ഇവിടെ വന്ന് ഈ ഡോക്റ്ററെ കണ്ടത്? എന്താ പറ്റിയേ?”
“രാത്രി പറയാടാ.”
“പറ… എന്താ ഉമ്മാക്ക് പറ്റിയേ? എന്താണുമ്മാ അസുഖം?”
അവന്റെ വേവലാതി മാറിയിരുന്നില്ല.
ഡോക്റ്റർ പറഞ്ഞത് മുഴുവൻ അവന് മനസ്സിലായില്ല.
ഉപ്പാ വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് ഉമ്മാ കള്ളം പറഞ്ഞതാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. പക്ഷേ അതെന്തിനാണെന്ന് മനസ്സിലായില്ല.
“ഒന്നും പറ്റാതിരിയ്ക്കാനാടാ. നീ വാ…”
അപ്പോഴേയ്ക്കും രണ്ടുപേരും ക്ളിനിക്കിന്റെ പാർക്കിങ്ങിൽ അവന്റെ സ്കൂട്ടി വെച്ചിരുന്നതിനടുത്ത് എത്തിയിരുന്നു..
“എന്തു പറ്റാതിരിയ്ക്കാൻ? പറ ഉമ്മാ? എനിക്കാകെ ടെൻഷനാ…” അവൻ ഉമ്മാന്റെ കൈകൾ പിടിച്ച്, വേവലാതിയോടെയാണ് ചോദിച്ചത്.
ആ സ്വരത്തിലെ, നിഷ്കളങ്കമായ കണ്ണുകളിലെ ആധിയും, കരുതലും ആയിഷക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ മകന്റെ കവിളിൽ തലോടി.
“ഈ ദിവസങ്ങളിലൊക്കെ നീയൊഴുക്കിയ പാലെങ്ങാനും, ഒരു കുഞ്ഞായി മാറാതിരിയ്ക്കാൻ ഉള്ള മുൻകരുതലാടാ. എന്റെ പുതിയാപ്ലേ… നിന്റുപ്പായാ മിനിയാന്ന് പറഞ്ഞെ, നിന്നേം കൊണ്ട് വന്ന് ഇക്കാര്യം ചെയ്യാൻ. നീയും കാര്യങ്ങൾ അറിയട്ടേന്ന്. ഗുളിക അത്ര സേഫ് അല്ലാന്ന്. ഇന്നലെവരെ എല്ലാം സേഫ് ആയിരുന്നു. ഇന്നുമുതൽ എങ്ങാനും പണിപറ്റിയാൽ പിന്നെ നീ ഈ പ്രായത്തിൽ വാപ്പായാകും. ഉറയും പിൽസുവൊന്നും എപ്പോഴും വാങ്ങാൻ പറ്റില്ല. ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാൽ തീർന്നു. നിന്നെ അറിയുന്നോർക്ക് ഉപ്പാ ഇവിടെ ഇല്ലെന്നറിയാലോ. അപ്പോ പിന്നെ നീയെന്തിനാ ഇതൊക്കെ വാങ്ങണേന്ന് അവരോർക്കൂല്ലെ? ഇതാണ് ഏറ്റവും സേഫ്. അതാ ഉപ്പാ ഇങ്ങനെ ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞെ. മനസ്സിലായോടാ പുതിയാപ്ളേ? ഹഹഹ..” നാണത്താൽ മുഖം ചുവന്ന്, ചിരിച്ച്കൊണ്ട് സ്വരം താഴ്ത്തി ആയിഷ മകനോട് പറഞ്ഞു.