Posted by അന്നു മുഴുവൻ തന്നെ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽപ്പിക്കാതെ, തുണിയുടുക്കാൻ സമ്മതിക്കാതെ, ഉമ്മവെച്ചും, നക്കിയും, വാപ്പാ വിളറിപിടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ആ ദിവസം എത്രവട്ടം തന്റെ പൂവിൽ നിന്ന് തേൻ ഒഴുകിയെന്നറിയില്ല. ഒന്നറിയാം. അതൊരു തുള്ളിപോലും വിടാതെ വാപ്പാ കവർന്നു കുടിച്ചു.
ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കാൻ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും വാപ്പാ സമ്മതിച്ചില്ല. എല്ലാം വാപ്പാ തന്നെ ഉണ്ടാക്കി. അന്ന് മൂന്നു നേരവും ഭക്ഷണം മടിയിൽ ഇരുത്തി വാരിത്തന്നു. തന്റെ ചുണ്ടിൽ പറ്റിയ ഭക്ഷണം വാപ്പാ നക്കിത്തുടച്ചു.
പിറ്റേന്ന് അതിന് താൻ പകരം വീട്ടി! വാപ്പാനെ കിടക്കയിൽത്തന്നെ കിടത്തി, തന്നോട് ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം തിരികെ ചെയ്തു!
രാത്രിയായപ്പോഴേയ്ക്കും താൻ ആ കുലച്ച ദണ്ഡിൽ കയറി കസർത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ക്ഷമയ്ക്കും ഒരതിരില്ലേ!
പുഞ്ചിരിയ്ക്കിടയിലും ആ മാഞ്ഞുപോയ സ്നേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ അവരുടെ കണ്ണുകൾ ഈറനായി.
‘ആസിഫ് ഉമ്മാനെ എടുത്തു നടന്ന് സഹായിക്കുമോ?’ അവർ വെറുതേ മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു.
‘അവർ തന്നെ തന്റെ മുമ്പിൽ അതിന് ഉത്തരം തരും. കാത്തിരിയ്ക്കാം.’
നബീസ മെല്ലെ തലകുലുക്കി, വീണ്ടും തന്റെ ജോലിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
***
“മോനേ ആസിഫേ, എഴുന്നേല്ക്ക്…” ചായക്കപ്പ് സൈഡ് ടേബിളിൽ വെച്ച്, മകന്റെ തലമുടിയിൽ വിരലുകൾ കോർത്ത് തലോടി, ആയിഷ വിളിച്ചു.
“ഉമ്മാ…മ്മ്ഹ്… കുറച്ചൂടെ കെടക്കട്ടേ… പ്ലീസ്”
“ഇതെന്തൊരു കിടപ്പാണ്. ദാ വെല്യുമ്മ ചായ ഉണ്ടാക്കി തന്നിട്ടുണ്ട്. കുടിച്ചിട്ട് ഭക്ഷണം കഴിയ്ക്കാൻ വാ… ബൈക്കുവാങ്ങാൻ പോകണ്ടേ?”