“തിന്നോ. ഇന്നലെ മുഴുവൻ തിന്നതല്ലേ.” വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളുമായി, ഉമ്മ അതേ ഭാവത്തിൽ മൊഴിഞ്ഞു.
പിന്നെ ഉമ്മാടെ മുമ്പിൽ മുട്ടുകുത്തി നിന്ന്, അവൻ ആ ചെപ്പു തുറന്ന് ഒരു താലിമാല എടുത്തു.
അത് തന്റെ താലിമാലയാണല്ലോ എന്ന് ആയിഷ ഒരു ഞെട്ടലോടെ കണ്ടു.
“ഉമ്മാ, ഞാൻ ഇങ്ങളെ നിക്കാഹ് കഴിച്ചോട്ടെ?” അവൻ മുട്ടിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ആ താലിമാല ഉമ്മാടെ നേരെ നീട്ടി, ആ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി, മൃദുവായ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു
“മോനേ ആസിഫേ, നീ എന്താ ഈ പറയണേ? ഞാൻ ഞാൻ നിന്റെ ഉമ്മാ ല്ലേ?” ആയിഷയുടെ കണ്ണുകൾ എന്തിനോ നിറഞ്ഞു.
“മിനിയാന്നു രാത്രിമുതൽ ഇങ്ങളെന്റെ ഉമ്മാ മാത്രോല്ല, ഭാര്യേം, കാമുകീം, എന്റെ കുട്ട്യോളടെ ഉമ്മേം ആണ്. ന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി വേറെ ഒരു പെണ്ണില്ല.” ആസിഫ് മെല്ലെ ഉമ്മാടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
“ആസിഫേ, ഞാൻ നിന്റെ ഉപ്പാടെ ഭാര്യയാണ്. നിന്റെ ഉമ്മേം. ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയല്ലേ. നമ്മൾ ചെയ്യണതൊക്കെ…” അവൾ പൂർത്തിയാക്കാതെ നിർത്തി.
“ഇതെല്ലാം ഉപ്പാടെ സമ്മതത്തോടെയാണെന്ന് എനിയ്ക്കറിയാം.” അവൻ പൂർത്തിയാക്കി.
“ങ്ഹേ?” ആയിഷാ ഞെട്ടിപ്പോയി. “എങ്ങനെ…?”
“മിനിഞ്ഞാന്ന് രാത്രി തന്നെ എനിയ്ക്കത് മനസ്സിലായുമ്മാ. ഉപ്പാന്റെ പൂർണ്ണ സമ്മതോല്ലാതെ ഇങ്ങള് ജീവിതത്തില് ഒന്നും ചെയ്യൂല്ലാന്ന് നിയ്ക്കറിഞ്ഞൂടേ? ഇതും ഉമ്മാ ഉപ്പാനോട് പറഞ്ഞോ. ഇന്നല്ല… നാളെ. ഇന്ന് നമ്മുടെ നിക്കാഹും ആദ്യരാത്രീം. സമ്മതിക്ക് എന്റെ പൊന്നുമ്മാ. എന്റെ മുട്ടുകാൽ വേദനിക്കണ്.” മകൻ കൊഞ്ചി.
മിനിയാന്നുമുതൽ ഇപ്പോൾ വരെ ചെയ്തതെല്ലാം അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ പാഞ്ഞു.