Posted by “വെല്ലിക്കാ, എനക്കറിയാം ങ്ങളാണ് ന്റേം ഹൽദിയാന്റേം വാപ്പാന്ന്. ഉമ്മ്.. മ്മ്.. മ്മ..” ആരിഫയുടെ ഇളം റോസാപ്പൂച്ചുണ്ടുകൾ ഒരു മൃദുചുംബനത്തിൽ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ അമർന്നു. അവന്റെ മേൽച്ചുണ്ട് അവൾ ഒന്ന് കടിച്ചുവലിച്ചൂമ്പി. പിന്നാലെ അവന്റെ കീഴ്ച്ചുണ്ട് അവൾ കടിച്ച്, വേദന മാറ്റാൻ എന്നോണം നാവിനാൽ തഴുകി!
ആ സമയമെല്ലാം അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കോർത്തിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ഓരോ ചലനവും ആസ്വദിച്ച്!
പിന്നെ അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ കഴുത്തിനെ ചുറ്റി അവന്റെ മൂക്കിൻ തുമ്പത്ത് നാവുനീട്ടി ഒന്നു നക്കി.
അവളുടെ ശ്വാസം തന്റെ മൂക്കിൽ പകർന്നപ്പോൾ എന്തൊക്കെയോ മാറ്റങ്ങൾ തന്നെ പൊതിയുന്നതുപോലെ ആസിഫിനു തോന്നി. തടഞ്ഞു നിർത്താൻ ആവാത്ത മാറ്റങ്ങൾ!
“ങ്.. ആഹ്… നിനക്കെങ്ങനെ അറിയാം മോളെ?” ആസിഫ് ആകെ തളർന്നമട്ടിൽ ചോദിച്ചു.
“ന്റെ വെല്ലിക്കാ, ഞാൻ ഇവിടല്ലേ ജീവിക്കണത്? വെല്ല്യുമ്മ മുന്നേ തന്നെ ഒരിക്കൽ എന്നോട് പറഞ്ഞിരിക്കണ്, ഞാൻ ഓരടെ ഒരേയൊര് പേരക്കുട്ടീന്റെ മോളാന്ന്. അന്നെനിക്കത് മനസ്സിലായില്ല. ആ ഒരേയൊര് പേരക്കുട്ടി ഇങ്ങളല്ലെ? പിന്നെങ്ങനെ അങ്ങനെ ആവും എന്നാണ് ഞാൻ അന്ന് ചിന്തിച്ചത്. ആദ്യോന്നും മനസ്സിലായില്ലാരുന്ന്. ഞാനത് വെല്യുമ്മോട് ചോദിച്ച്. വെല്യുമ്മ വെറുതേ ചിരിച്ച്. ഉമ്മാനോട് ഒരിക്കൽ ചോദിച്ച്. ഉമ്മേം ചിരിച്ച്. ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“ഉപ്പേം, പിന്നാലെ വെല്യുമ്മേം പോയേപ്പിന്നെ, പതിയെപ്പതിയെ എല്ലാം എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ദിവസോം ഉമ്മാന്റെ മുറീന്ന് ങ്ങടെ രണ്ടാളുടേം ശബ്ദോം കേട്ടല്ലേ ഞങ്ങള് രണ്ടാളും വളർന്നത്? അന്നെല്ലാം ഇതൊക്കെ സാധാരണ കാര്യാണെന്നോർത്ത് വേറൊന്നും കരുതീല്ല. ഞങ്ങടെ വെല്ലിക്കേം ഉമ്മേം അല്ലേ… അതോണ്ടാണ് സ്നേഹിക്കണേന്ന് കരുതി.