Posted by ആയിഷാടെ മനസ്സിൽക്കൂടെ പേടിയുടെ തീവണ്ടി ഓടി. എന്നാൽ ഉമ്മയുടെ മുഖത്ത് നോക്കിയ അവൾക്ക് അവിടെ എന്നുമുള്ള കലർപ്പില്ലാത്ത വാൽസല്യവും പുഞ്ചിരിയും മാത്രേ കാണാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.
‘അപ്പോ… അപ്പോ… ഉമ്മയ്ക്ക് വിരോധമില്ലെന്നോ? അതെങ്ങനെ?’ ആയിഷ പകച്ചുപോയി.
“ഉമ്മാ എന്നട്ട്.. ഇങ്ങള് ഒന്നും അറിഞ്ഞമട്ട് കാണിയ്ക്കാതെ ഇത്രേം കാലം… ന്റെ റബ്ബേ..!”
“അതിന് പുറത്താരും അല്ലാലോ. നിങ്ങടെ മോനല്ലേ? ന്റെ മോൻ അഷറഫിന്റെ, നിന്റെ മാപ്പ്ളേന്റ അനുവാദോംണ്ട്. മ്മ്. മ്മ്… നടക്കട്ടെ. ന്റെ കൊച്ചുമോൻ മിടുക്കനാന്ന് എനക്ക് മനസ്സിലായി. ന്നാലും… പെട്ടെന്ന് വീണ്ടും പെറ്റാൽ ആസിഫിന് ചെലപ്പോ മടുക്കും. ചെറുപ്പാല്ലേ? അതു വേണ്ട.” നബീസ പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി.
തറഞ്ഞു നിന്ന ആയിഷായ്ക്ക് അനങ്ങാൻ ആയില്ല.
അവളുടെ വിളറിവെളുത്ത മുഖം കണ്ട നബീസായ്ക്ക് സഹതാപം തോന്നി.
അവർ ഇരുകൈകളും നീട്ടി അവളെ വിളിച്ചു.
ഒരേങ്ങലോടെ അവൾ ആ കൈകളിലേയ്ക്ക് വീണു.
നബീസാടെ കൈകൾ അവളെ ചുറ്റി പുറം തലോടി. അവർക്ക് പാവം തോന്നി. പക്ഷേ തന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ ഒന്നും വെളിപ്പെടുത്താൻ പാടില്ല എന്നവർ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു.
“ഉമ്മാ. ഇങ്ങള്… ഇങ്ങള് മുത്താണ്. ഉമ്മ്.മ്മ… ഉമ്മ്.മ്മ. “ ആയിഷാടെ ഒരു തേങ്ങലോടെ നബീസാനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. വിശ്വസിക്കാൻ ആവാത്ത സന്തോഷംകൊണ്ട്, അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.
അവർ വാൽസല്യത്തോടെ, സ്നേഹത്തോടെ അവളുടെ മുടിയിൽ തലോടി.
“ഇനി വെല്യുമ്മാനെ ഒളിക്കോന്നും വേണ്ടാന്ന് നിന്റെയാ കള്ളൻ പുതിയാപ്ളോട് പറഞ്ഞേക്ക്. ബ്രോക്കർ കമ്മീഷൻ തരാതെ ഓൻ കെട്ടീത് ഞാൻ അറിഞ്ഞാരുന്നൂന്നും പറഞ്ഞേക്ക്. ഹഹഹ…”