Posted by ആയിഷ നേരത്തേ എഴുന്നേറ്റെങ്കിലും, മാസങ്ങൾക്കുശേഷം തലേന്നത്തെ രണ്ടുവട്ടം കളിയുടെ ക്ഷീണവും, വെളുപ്പിന് ഉണർന്ന കുഞ്ഞിന് മുലകൊടുത്ത് ഉറക്കിയതും കൂടിയായപ്പോൾ, അറിയാതെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു. വീണ്ടും കണ്ണു തുറന്നപ്പോഴേയ്ക്കും ഉമ്മാനെ ഉണർത്താതെ മോൾക്ക് ഒരുമ്മയും നൽ കി ആസിഫ് ക്ളാസിൽ പോയിരുന്നു.
സമയം എട്ടര!
ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഇങ്ങനെ വൈകി അടുക്കളയിൽ എത്താറുള്ളതിനാൽ ഉമ്മ കാര്യങ്ങൾ നോക്കും. ആ ഉറപ്പിലാണ് ഒരുങ്ങി അടുക്കളയിലേയ്ക്ക് നടന്നത്.
ക്ഷീണത്തോടെ ആയിഷാ അടുക്കളയിലേക്ക് വരുമ്പോൾ നബീസ പ്രഭാത ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു. മരുമകളെ നോക്കിയ നബീസയിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“മോളേ ആയിഷാ…”
“എന്താണുമ്മാ?”
“അടുത്ത കുട്ടി കുറച്ചു കയിഞ്ഞ് മതീട്ടോ…”
“അത് ഉമ്മാ… ഇക്കാന് ഉടനെ എന്തായാലും ലീവ് കിട്ടൂല്ല.”
“അവന് ലീവ് കിട്ടണ്ട. നിന്റെ മോളുടെ വാപ്പയോട് പറയണം – ആസിഫിനോട്.”
“ഉമ്മാ.ഇങ്ങള്…”ആയിഷ ഞെട്ടിപ്പോയി.
എന്തുപറയണം എന്നറിയാതെ തുറിച്ച കണ്ണുകളുമായി, അവൾ ഒരുവിധത്തിൽ, താഴെ വീഴാതെ നിന്നു.
“നിങ്ങടെ പണി ശബ്ദോം, പുന്നാരങ്ങളും ഒക്കെ എനക്ക് കേൾക്കാം. നിന്റേം മോൻ ആസിഫിന്റേം നിക്കാഹ് കഴിഞ്ഞേന്റെ പിറ്റേന്ന്, സൈഡ് മേശേലെ പാൽ ഗ്ലാസ്സും, മുറീലെ അലങ്കാരങ്ങളും, രണ്ടാളുടെ ഡ്രസ്സ് മേലുക്ക് മേലെ കെടക്കണതും, അവന്റെ തളർന്നൊടിഞ്ഞ കെടപ്പും, രാവിലെ ചൊവന്ന ഡ്രസ്സിട്ട് നെന്റെ കാലുകൂട്ടാൻ മേലാതെയുള്ള നടപ്പും, ഒക്കെ ഞാൻ കണ്ട്. അപ്പത്തന്നെ എനിക്ക് കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം തിരിഞ്ഞ്. ഹഹഹഹ… മ്മ്… പേടിയ്ക്കണ്ട…ഇതൊക്കെ കഴിഞ്ഞല്ലേ മോളേ ഞാനും വന്നേ… ഹഹഹ… “