“വാപ്പയോ?”
“അഷറഫിന്റെ വാപ്പാനെ ഞാനും വാപ്പാന്നാ വിളിച്ചാർന്നേ. അതാ… ഹഹഹ”
“അതിപ്പോ ഉമ്മാ, അഷറഫിക്കാ ഇവിടെ ഉണ്ടാരുന്നേ ഞാനും പറഞ്ഞേനെ. ഇതിപ്പോ ആസിഫിനോട്..”
‘മ്മ്.. മ്മ്.. കള്ളീ… ഞാൻ തന്നെ ഇക്കാര്യം പറഞ്ഞ് നടത്തിത്തരണം അല്ലേ… സാരമില്ലാ… നടക്കട്ടേ.. മ്മ് മ്മ്’ നബീസ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ പറഞ്ഞ് അവനെക്കൊണ്ട് സമ്മതിപ്പിയ്ക്കാം പേടിയ്ക്കണ്ട. ഉമ്മാക്കൊരു വെഷമോണ്ടെന്ന് കണ്ടാപ്പിന്നെ അവൻ എന്തും ചെയ്തോളും.” നബീസ തലയാട്ടി.
“മ്മ്…” ആയിഷാ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ എന്നോണം മൂളി.
***
“ആസിഫേ.. നീയിങ്ങുവന്നേ…”
“എന്താ വെല്യുമ്മാ…?”
“നീയേ ഒരു സഹായം ചെയ്യണം, ആയിഷാന്.”
“എന്താ വെല്യുമ്മാ?”
“അതേയ്, നിന്റെ വാവ ചെലദിവസം മൊലപ്പാൽ മുഴുവനായി കുടിയ്ക്കണില്ല. അത് കെട്ടിക്കെടന്നാ ഉമ്മാനും, കുഞ്ഞിനും കൊള്ളൂല്ലാ. പിഴിഞ്ഞു കളയാനും എളുപ്പോല്ല. നീർക്കോളുണ്ടാവും. പിന്നെ മുല കല്ലിച്ചുപോകും, പാലും വറ്റും. അതോണ്ട്…”
“…?” ആസിഫ് ചോദ്യഭാവത്തിൽ വെല്യുമ്മാനെ നോക്കി.
“നീ ഇടയ്ക്കൊക്കെ അതൊന്ന് കുടിയ്ക്കണം. അപ്പോ നിന്റുമ്മായ്ക്ക് ആശ്വാസമാകും. കേട്ടല്ലോ.”
“വെല്യുമ്മാ… അത്… ഞാൻ..”
“മ്മ്… എന്തേ? നീ കൊറേ കുടിച്ചതല്ലേ? അതുപോലെ ചെയ്താ മതി. ഒന്നൂടെ ചെറിയ കുട്ടി ആയിക്കോ. ഹഹഹ.. മ്മ്… മ്മ്…”
“മ്മ്… ശരി വെല്യുമ്മാ… ഞാൻ ഉമ്മാനോട് ചോദിയ്ക്കട്ടെ.” ആസിഫിന്റെ മുഖം ചുവക്കുന്നത് നബീസ കണ്ടു.
പ്രസവശേഷം അവൻ എല്ലാം അടക്കിപ്പിടിച്ച് നടക്കുകയായിരുന്നു. ഉമ്മാടെ അസ്വസ്ഥതകൾ എല്ലാം മാറട്ടേ എന്നാണ് അവൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നത്.