Posted by വിഷ്ണു: “അതെ, ഗ്രാമങ്ങളിൽ കലാപം ഉണ്ടാകും. പാവങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കാൻ വയ്യ.”
കാരൻ: “അച്ഛാ, സ്ത്രീകൾ മുല മറയ്ക്കാതെ നടക്കുന്നത് സാധാരണമെങ്കിലും, നികുതി ശല്യമാണ്. നിർത്തുക.”
രാജാവ്: “നല്ലത്. ഇപ്പോൾ സ്ത്രീകൾ?”
ലക്ഷ്മിദേവി: “രാജാവേ, മുലനികുതി തുടരണം. ഇത് രാജ്യത്തിന്റെ വരുമാനമാണ്. പാവങ്ങൾ നികുതി കൊടുക്കണം”.
പാർവതി: “അതെ, സ്ത്രീകൾ മുല മറയ്ക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കിൽ നികുതി കൊടുക്കട്ടെ”.
പ്രിയ: “അമ്മ പറഞ്ഞത് ശരി. മുലനികുതി നിർത്തിയാൽ രാജ്യം ദരിദ്രമാകും”.
മായ: “അതെ, അവരെ ഭയപ്പെടുത്തണം. നികുതി കൊടുക്കാത്തവരെ ക്രൂരമായി ശിക്ഷിക്കണം.”
മീര തലകുനിച്ചിരുന്നു, അഭിപ്രായം പറയാതെ. ലക്ഷ്മിദേവി അവളെ നോക്കി: “മീര, നീ എന്ത് പറയുന്നു?”
മീര: “രാണി, മുലനികുതി പാവങ്ങൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.”
ലക്ഷ്മിദേവി: “നീ മിണ്ടരുത്. നിന്നെപ്പോലെ ഒരു ദാസി. രാജാവിനെ വശീകരിച്ച് ഇവിടെ എത്തിയവൾ.”
രാജാവ്: “ശാന്തമാക്കൂ. ചർച്ച തുടരാം. പക്ഷെ തീരുമാനം പിന്നീട്.”
സമ്മേളനം അവസാനിച്ചു. മീര പുറത്തേക്ക് നടന്നു, ഹൃദയം വേദനിച്ചു. തോഴിമാർ അടുത്ത് വന്നു. “രാണി, ലക്ഷ്മിദേവി നിങ്ങളെ വെറുക്കുന്നു,” രമ പറഞ്ഞു.
ഇതേ സമയം അരമനയുടെ പുറത്ത് ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ…
ഒരു ചെറിയ കുടിലിൽ, പാവപ്പെട്ട ഒരു കുടുംബം താമസിക്കുന്നു. പിതാവ് രാമൻ, അമ്പത് വയസ്സ്, ക്ഷീണിച്ച ശരീരം, മുഖത്ത് വർഷങ്ങളുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ ചുളിവുകൾ. അയാളുടെ ഭാര്യ സീത, നാല്പത്തഞ്ച് വയസ്സ്, ഇരുണ്ട നിറം, കൊഴുത്ത ശരീരം, മുലകൾ വലുതും തൂങ്ങിയും.