വീണ്ടും പോട്ടെ എന്ന് തലയാട്ടി ഞാൻ സ്റ്റെയർകേസ് ഇറങ്ങി പാർകിങ്ലേക്കു പോയി.
ഉമ്മക് എൻറെ മനസ്സ് നല്ലപോലെ വായിക്കാം. രാവിലെ മുറിയുടെ വാതിക്കൽ വെച്ച് കണ്ടപ്പോൾ ആ കവിളിൽ ഒരു ഉമ്മ കൊടുക്കാൻ താൻ ഒരുപാടു കൊതിച്ചതാണ്. പക്ഷെ ഒരു മടിയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ യാത്ര പറഞ്ഞു ഇറങ്ങുമ്പോളും അതുപോലെ ഉമ്മ കൊടുക്കാൻ കൊതിച്ചതാണ്. മടിച്ചു നിന്നും. അത് മനസ്സിലാക്കി എന്നോണം ഉമ്മ എനിക്ക് ഉമ്മ തന്നു. ആ സമയത്തെങ്കിലും അതുപോലെ ഒരെണ്ണം തിരിച്ചു കൊടുക്കാമായിരുന്നു. തൻ എന്തൊരു തോൽവിയാണ് എന്ന് ചിന്തിച്ചു പോയ നിമിഷം.
ഓഫീസിൽ എത്തുന്നത് വരെ കാവിൽ ഉമ്മ ഉമ്മവെച്ചതിന്റെ തരിപ്പ് മാറിയിരുന്നില്ല. ഓഫീസിൽ എത്തിയിട്ടും ചിന്ത മുഴുവനും ഉമ്മയിലായിരുന്നു. ഇടക്ക് പണി ചെയ്യും. പിന്നെയും ചിന്ത ഉമ്മയിലേക്കു പോകും.
തനിക്കു എന്താണ് ഈ സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് ഞാൻ ചിന്തിക്കാതിരുനില്ല.
തന്നില്ലേ ഈ മാറ്റം അത് ……. നല്ലതിനാണോ അതോ….. ബാക്കി ഞാൻ ആലോചിക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. താൻ ഇപ്പോൾ സന്തോഷവാനാണ്. ഉമ്മയും. അതിനു മാത്രമായിരുന്നു ഇപ്പോൾ തൻ പ്രാധാന്യം നൽകിയിരുന്നത്. ബാക്കി ഒന്നും എന്റെ ചിന്തയിൽ അപ്പോൾ വന്നിരുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ചിന്തിക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല എന്നതാകും വാസ്തവം.
തന്നിൽ സംഭവിക്കുന്ന മാറ്റം, അത് ഉമ്മയും മനസിലാക്കുന്നുണ്ടാകില്ലേ. ചിന്തകൾ പലതും പലവഴിക്ക് പോയി. ഉച്ചവരെ എങ്ങേനെയോ ഞാൻ തള്ളി നിക്കി. ഒരു മണിയായപ്പോൾ ഞാൻ ഫോൺ എടുത്തു ഉമ്മ വിളിച്ചു.
ആ ശബ്ദനം കേൾക്കാൻ തിടുക്കവും അതിലുപരി കൊതിയുമായിരുന്നു എനിക്ക്.