Posted by എന്നാൽ, അടുത്ത നിമിഷം അവൻ സ്വയം ആശ്വസിപ്പിച്ചു: പ്രായം ഒരു നമ്പർ മാത്രമാണ്. പ്രണയത്തിന് അതിരുകളില്ല. അവൻ സൗമ്യയെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
അമൽ: “സൗമ്യ, വളരെ സന്തോഷം. ഇപ്പോൾ കല്യാണത്തിന്റെ തിരക്കാണ്. അതുകൊണ്ട് കുറച്ച് നാളത്തേക്ക് സോഫ്റ്റ്വെയർ ലോകത്ത് നിന്ന് അവധി എടുത്തു. ഈ ദിവസങ്ങൾ നന്നായി ആസ്വദിക്കണം.”
അവൻ ആ തിരക്കുകളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തി. സൗമ്യയുടെ സാന്നിദ്ധ്യം അവന് ഊർജ്ജം നൽകി. അവൻ അവന്റെ പ്രണയം വീണ്ടും ഉള്ളിൽ ഒതുക്കി, പുറത്ത് ഒരു സഹോദരന്റെ സ്നേഹം മാത്രം പ്രകടിപ്പിച്ചു. കാരണം, ഇത് അനിതയുടെ കല്യാണമാണ്. ഒരു തെറ്റായ നീക്കം ഉണ്ടാകരുത്.
അന്ന് വൈകുന്നേരം, കല്യാണത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്ക് ഒരു ചെറിയ ഇടവേള നൽകി, അമൽ തന്റെ കൂട്ടുകാരായ വിനുവിനെയും ഹരീഷിനെയും കാണാനായി വീണ്ടും ക്ഷേത്രത്തിന്റെ അടുത്തുള്ള ചായക്കടയിലേക്ക് പോയി.
അമലും വിനുവും ഹരീഷും ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ, ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് ഇരുന്നു. കയ്യിൽ ഓരോ ചായ കപ്പുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിനു: “എന്താടാ നിന്റെ ഒരു മൗനം? ബാംഗ്ലൂരിലെ ഐ.ടി. കമ്പനിയിലെ ജോലി നിന്റെ സംസാരശേഷി കൂടി എടുത്തോ?” വിനു ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
അമൽ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “അയ്യോ! അതൊന്നുമില്ലടാ. ഇവിടെ ഈ അന്തരീക്ഷം കണ്ടപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക സുഖം തോന്നി. പണ്ടത്തെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഓർമ്മ വന്നു. പിന്നെ, അനിതയുടെ കല്യാണത്തിന്റെ തിരക്ക്. അതുതന്നെ വലിയ സന്തോഷം. നീയും ഗൾഫിൽ നിന്ന് വന്നതല്ലേ, നിനക്കുമില്ലേ ആ ഫീൽ?”