Posted by ആ ചിന്ത അവളെ ചുട്ടുപൊള്ളിച്ചു. അവൾ വെപ്രാളത്തോടെ പൈപ്പ് തുറന്ന് മുഖത്തേക്ക് വെള്ളമടിച്ചു, ആ ഓർമ്മ കഴുകിക്കളയാനെന്ന പോലെ.
——————
അവൻ കുളിച്ചിറങ്ങി. നനഞ്ഞ മുടി തോർത്താതെ, കണ്ണുകൾ കലങ്ങിയ നിലയിൽ അവൻ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന്റെ അരികിൽ വന്നു നിന്നു. അവൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. മേശപ്പുറത്ത് ദോശയും ചട്ണിയും വെച്ചിട്ടുണ്ട്.
“അമ്മേ…” അവൻ വീണ്ടും തുടങ്ങി, ശബ്ദം നേർത്തിരുന്നു. “ഞാൻ… ഞാൻ ആലോചിച്ചു. എനിക്ക്… എനിക്ക് മാപ്പ് തരണം. ഞാൻ അറിയാതെ…”
അവൾ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് അവനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ അവനെ തളർത്തുന്ന എന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“അറിയാതെ?”
അവൾ ആ വാക്ക് മാത്രം ആവർത്തിച്ചു. ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നില്ല അത്. ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ, കയ്പ്പേറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“നീ ഇന്നലെ ചെയ്തത്… അത് അറിയാതെ പറ്റിയതാണോ വൈശാഖ്?”
അവൻ ഞെട്ടി. അവൾ അവന്റെ മുഴുവൻ പേര് വിളിച്ചത് അപൂർവ്വമായിരുന്നു.
അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഒരടി വെച്ചു.
“നീ എന്നെ കടിച്ചുപറിച്ചത്… എന്റെ തുണി വലിച്ചുകീറിയത്… അതെല്ലാം വെറും…” അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി, ശ്വാസം ആഞ്ഞുവലിച്ചു. “അറിയാതെ പറ്റിയതാണോ?”
അവന്റെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു.
“നീ കുടിച്ചിട്ടുണ്ടാവാം. പക്ഷെ… ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ…”
അവൾ കൈ ഉയർത്തി, തന്റെ സാരിയുടെ മുന്താണി അല്പം കൂടി താഴ്ത്തി. കഴുത്തിലെ ആ കറുത്ത പാട് വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
“ഇത് കണ്ടോ? ഇത് നീ തന്നതാ. നിന്റെ ‘സ്നേഹം’.”
അവൻ തല താഴ്ത്തി, വിറച്ചുപോയി. “അമ്മേ… പ്ലീസ്… എന്നെ ഇങ്ങനെ കൊല്ലല്ലേ…”