Posted by കരഞ്ഞു തളർന്നെണീറ്റ ശേഷം അവന്റെ മുന്നിൽ കൂടുതൽ നിൽക്കാനാവാതെ അവൾ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
നിമിഷങ്ങൾ ചടുലതയിൽ നീങ്ങി. മാധവന്റെ മുറിയിൽ അയാൾ പുറത്തേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങുകയാണെന്ന് മനസിലായ അശ്വതി അങ്ങോട്ടേക്ക് ചെന്നു. ഏച്ചം കൂടുന്ന സങ്കടത്തോടെ.
മുറിയലേക്ക് വന്ന്, കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി നിൽക്കുന്ന അശ്വതിയുടെ നിൽപ് നോക്കി നിൽയ്ക്കുകയാണ് മാധവൻ. അടുത്തേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ ദേഷ്യം സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ അവൾ മാധവന്റെ മുഖത്തേക്ക് കൈവീശാൻ നോക്കിയതും അയാളത് തടഞ്ഞു പിടിച്ചു.
“എന്താ അശ്വതി.. നിനക്ക് ഭ്രാന്തായോ..?”
അവൾ കരയുകയാണ്. ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ അവളുടെ ചുമലിൽ കൈവച്ചപ്പോൾ മുഖം കൊണ്ട് ചീറുകയാണ് അവൾ.
“എന്തിനാ നിങ്ങൾ അങ്ങനെ ചെയ്തത്.. എന്താ ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റ്..?”
ആദ്യം ഒന്നും മനസിലായില്ലെങ്കിലും അവളുടെ ദേഷ്യത്തിന്റെ കാരണം അയാൾ ഓർത്തെടുത്തു.
“ഒഹ്. അതോ.. ഞാനും വിചാരിച്ചില്ല നിന്നെ അങ്ങനെ.. അല്ലെങ്കിലും അതിലൊരു കുഴപ്പവുമില്ല അശ്വതി. നീ എന്റേതല്ലേ..?”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ ദേഷ്യം വന്ന് ചുവന്നു.
“ഇങ്ങനെ കോപിക്കാതെടി പൊന്നേ..”
അയാളവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അവൾ ബലത്തോടെ തന്നെ തള്ളി മാറ്റി.
“നീയിത് എന്താടി കാണിക്കുന്നേ..? ഞാൻ തന്ന സുഖത്തിന്റെ പകുതി പോലും അവൻ നിനക്ക് തന്നിട്ടുണ്ടാവില്ല. പിന്നെന്തിനാടി നിനക്കവൻ..?
അയാൾ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് ബലമായി തന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു. എതിർക്കുന്ന കൈകളെ അടക്കി വച്ചു കൊണ്ട്. തളർച്ച അനുഭവപ്പെടുമ്പോൾ അവളുടെ ചലന വേഗത കുറഞ്ഞു. അയാളുടെ കൈ വലയത്തിൽ ഒതുങ്ങി പോയ അവസ്ഥ.