“ഏട്ടാ.. എന്തിനാ വിളിച്ചേ..?”
“ദാഹിച്ചിട്ട്.., നീ എന്തെടുക്കുവാരുന്നു..?”
“പറഞ്ഞില്ലേ ഞാൻ പണിയുണ്ടെന്ന്..”
അൽപം ഇഷ്ടക്കേടോടെയാണ് അവളത് പറഞ്ഞത്.
“എത്ര നേരമായി വിളിച്ചിട്ട്..”
“വെള്ളം വേണമെന്ന് പറഞ്ഞൂടാരുന്നോ..??”
അവനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. മുഖത്തെ മ്ലാനത ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലായ്മ തോന്നി.
“കഴുകി കഴിയാറായിരുന്നു. തീർത്തിട്ട് വരാമെന്ന് കരുതി അതാ ഞാൻ..”
അവൾ അല്പം സൗമ്യമായി പറഞ്ഞു.
“മാധവേട്ടൻ ഇപ്പൊ പോകുന്നതേ ഉള്ളോ..?”
“അറിയില്ല ഏട്ടാ.. കണ്ടില്ല..”
“മ്മ്.. അപ്പോ നിങ്ങൾ സംസാരിച്ചില്ലേ..?”
“ഇ.. ഇല്ല..”
അൽപം പതർച്ചയോടെ അവളത് പറയുമ്പോൾ എന്തൊക്കെയോ ഒളിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് മനസിലായി.
“സംസാരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി..”
“തോന്നിയതാവും.. എന്റടുത്തേക്ക് വന്നിട്ടേ ഇല്ല..”
“മ്മ്..”
“ഞാനിപ്പോ വെള്ളം കൊണ്ടു വരാം..”
സാരി തലപ്പിൽ കഴുത്തിലെ വിയർപ്പൊപ്പി കളഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
“അച്ചൂ.., ആ ബ്രാ നേരെയാക്ക്..”
വിളി കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ച അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വെപ്രാളം കാണാം. പേടിയോ കുറ്റബോധമോ എന്താണെന്നറിയാതെ എന്നാൽ വളരെ വേഗത്തിൽ അവന്റെ വാക്കുകളെ കൂസലില്ലാതെ ബ്ലൗസ്നകത്തേക്ക് ബ്രാ വള്ളി ഒതുക്കി വച്ചു. അവനെയൊന്ന് നോക്കി, പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിലെന്താണെന്ന് പ്രസാദിന് ഒരു പിടിത്തം കിട്ടിയില്ല. അവർ സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നത് ഉറപ്പാണ്. പക്ഷെ തന്നിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചു വെക്കേണ്ട കാര്യമെന്ത്..? ഞാൻ അറിയാൻ പാടില്ലാത്ത എന്ത് കാര്യമാണ് അവർക്ക് സംസാരിക്കാനുള്ളത്. ചിന്തകളെ ഏകീകരിക്കാനാവാതെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് അശ്വതി വെള്ളവുമായി വരുന്നത്. അവൻ അവളെ തന്നെ നിരീക്ഷിച്ചു. പൂത്തു തുടങ്ങുന്ന മാർഗഴി പൂവിനെ പോലെയാണ് അശ്വതി ഇപ്പൊ. അവളുടെ ശരീരത്തിൽ തുടിപ്പുകൾ വിരിയുന്നത് പോലെ..