ഞാൻ തിരിച്ചു നടന്നു.. ആ വഴികളിൽ എല്ലാം ഞാൻ എന്റെ ചെറുപ്പക്കാരനെ നോക്കിനടന്നു… സമയം എന്തായാലും രാത്രി 8 മണിയോടെ അടുത്ത്… ഞാൻ നടന്നു നടന്നു എങ്ങോ എത്തിയിരുന്നു.. ദൂരെ ഹൈ മ്മസ്റ്റ് ലൈറ്റ് ന്റെ വെട്ടത്തിൽ എനിക്ക് അയാളെ കാണാനായി…അതെ.. ഞാൻ നോക്കിനടന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ….
ദൂരെ നിന്നു എന്റെ വരവ് അവനും തിരിച്ചറിഞ്ഞു…
“ആയുഷി..ഇതെന്താ ഈ വേഷത്തിൽ”.. അവനു അമ്പരപ്പ്…
“ഇത് ഇന്നത്തെ ടാസ്ക് ആണ്..ഈ ഡ്രെസ്സിൽ നേരം പുലരും വരെ പുറത്ത് നടക്കണം..”-മാനേജർ പെണ്ണിനോട് പറഞ്ഞ നുണ ഞാൻ ഇവനോടും പറഞ്ഞു…
അവൻ എന്നെ ഈ ഡ്രെസ്സിൽ അടിമുടി സ്കാൻ ചെയ്തു..
“ഈ ഡ്രെസ്സിൽ ഇങ്ങനെ നടന്നാൽ നാളെ എന്തായാലും പനി ഉറപ്പാ”.. അയാൾ പറഞ്ഞു..
“പിന്നെ ഈ കുഞ്ഞുപാവാടയിൽ ആയുഷ്യയെ കണ്ടാൽ ആർക്കും ഒന്ന് പൊക്കി നോക്കി പൂവ് തിന്നാൻ തോന്നും…”അവൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു…
“നിനക്കും അങ്ങനെ തോന്നുന്നുണ്ടോ”? ഞാൻ ചോദിച്ചു…
“അതെ എനിക്കും തോന്നുന്നു…, ഇപ്പോൾ ഇവിടെ നിന്നു നിന്റെ പൂവ് തിന്നാൻ “…
അവന്റെ സംസാരം എന്നെ ചൂടാക്കി….
“അത്രക്ക് ധൈര്യം ഉണ്ടോ.. ഈ വഴിയിൽ നിന്ന് എന്റെ പൂവ് തിന്നാൻ… എന്നാണെങ്കിൽ ഗസ്റ്റസ് കൂടുതൽ ഉണ്ടെന്നു മാനേജർ പെണ്ണ് പറഞ്ഞിരുന്നു..”
“എനിക്ക് ധൈര്യമുണ്ട്.. പേടിയില്ലാത്ത ആയുഷിയെ മാത്രമേ എനിക്ക് ആവശ്യമുള്ളൂ..”
“എനിക്ക് പേടിയില്ല..”-ആ മറുപടിയിൽ അവൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി..
“ആർ യു ഷുർ?” അവൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു..
“ഹുൻഡ്രഡ് പേഴ്സ്സെന്റ് “.. ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു…