തട്ടാത്തിപ്പാറ കോവിൽപ്പടിയ്ക്കരികിൽ തന്നെയാണ്. നെസ്റ്റിന്റെ അടുത്തൂടെ പടിഞ്ഞാട്ടേക്ക് നീളുന്ന വഴിയേ മുക്കാല് കിലോമീറ്റർ പോയാൽ മതി. അതൊരു ചെറിയ വെള്ളച്ചാട്ടമാണ്. ഏലക്കാടുകൾക്കരികിൽ ഒരു നേരിയ അരുവി ഉരുളൻപാറകളുടെമേൽ വന്നു വീണ് ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന വളരെ ചെറിയ ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടം.
അത് നേരെ ഇറങ്ങി ചില്ലാറിൽ പോയി ചേരുന്നു. തട്ടാത്തിപ്പാറയിൽ ഒരു ബണ്ട് കെട്ടുണ്ട്. ഒരു ചെറിയ സ്വിമ്മിംഗ് പൂൾ പോലെയാണത്. അവിടെ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അൺകുട്ടികൾ മുങ്ങിക്കുളിക്കാൻ വരുന്നത് പതിവാണ്. അവിടെ
താഴത്ത് കാർ നിർത്തി ഞാൻ സാറിനെയും കൂട്ടി മുകളിലേക്ക് കയറി. ചെറുമരങ്ങൾക്കും വള്ളിച്ചെടികൾക്കുമിടയിലൂടെ നീളുന്ന കാൽനടവഴിയിലൂടെ ഞങ്ങൾ ഏച്ചുകയറുമ്പോൾ സാർ കിതക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുകളിലെ തേച്ചുമിനുക്കിയപോലുള്ള പാറക്കെട്ടിന്റെ മേലെ കുനിഞ്ഞുനിന്ന് കിതപ്പാറിയപ്പോൾ സാർ വെള്ളച്ചാട്ടം തലയുയർത്തി നോക്കി. ആരോടെന്നില്ലാതെ സാർ മന്ത്രിച്ചു,
” Wow… Beautiful..!”
അത്രയും നേരം ഞാൻ സാറിനെ തന്നെ നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു. എട്ടടി മാത്രം ഉയരമുള്ള ആ വെള്ളച്ചാട്ടം കണ്ടപ്പോൾ സാറിന് എന്താണ് ഇത്ര സൗന്ദര്യം തോന്നാൻ കാരണമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ദൂരേക്ക് ചൂണ്ടി ഞാൻ പറഞ്ഞു,
“ആ കാണുന്ന ഏലത്തോട്ടം പുല്ലയ്ക്കലെ സെബാസ്റ്റ്യന് സാറിന്റെയാ….”
“ഇവിടെ ആളുകളാരും കുളിക്കാന് വരാറില്ലേ…?”
സാറിന്റെ കണ്ണില് അപ്പോഴും കൗതുകം തന്നെ… നോട്ടം തെന്നിയൊഴുകുന്ന തെളിനീരിൽ നിന്ന് മാറിയിട്ടില്ല. ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു,