ആദ്യം തന്നെ നോക്കിയത് രാജേന്ദ്രന്റെ മുറിക്ക് നേരെയാണ്.. കോലോത്തിപ്പോ ഒരാണായിട്ട് രാജേന്ദ്രനേ ഉള്ളൂ..
ഹാളിൽ നല്ല ഇരുട്ടാണെങ്കിലും കുട്ടന് എല്ലാം വ്യക്തമാണ്..ഏതിരുട്ടിലും ഒന്നിലും തട്ടാതെ നടക്കും. അവൻ ഹാളിലൂടെ നടന്ന് മുകളിലേക്ക് കയറുന്ന കോണിപ്പടിയുടെ ചുവട്ടിൽ വന്ന് നിന്നു..
പിന്നെ വളരെ സൂക്ഷിച്ച് മുകളിലേക്ക് കയറി..പഴയ മരത്തിന്റെ കോണിപ്പടിയാണ്.. ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെങ്കിൽ ശബ്ദം കേൾക്കും.. ഏത് ഭാഗത്ത് ചവിട്ടിയാലാണ് ശബ്ദം കേൾക്കുകാന്നും കുട്ടനറിയാം.. ഒരു ശബ്ദവും കേൾപ്പിക്കാതെ അവൻ മുകളിലെത്തി..
മുകളിലെ ആദ്യത്തെ മുറി ഗൗരിയുടേതാണ്.. പിന്നെ നീളൻ വരാന്തയുടെ എതിർഭാഗത്ത് അറ്റത്തെ മുറി നിളയുടേതും.. ഗൗരിയുടെ വാതിലിന് മുന്നിൽ അൽപ സമയം കുട്ടൻ നിന്നു.. നാളെ ഈ വാതിലും തന്റെ മുന്നിൽ തുറക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ അവൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു.. വരാന്തയുടെ മുൻഭാഗം മുഴുവൻ ചില്ലിട്ട ജാലകങ്ങളായത് കൊണ്ട് നിലാവെളിച്ചം അകത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ട്..
നിളത്തമ്പുരാട്ടിയുടെ മുറിക്ക് മുന്നിലെത്തി കാത്ത് നിൽക്കാതെ കുട്ടൻ വാതിലിൽ മുട്ടി.. അതിന് കാത്തിരുന്ന പോലെ അകത്ത് നിന്ന് വാതിൽ തുറന്നു..
“വേഗം കയറ്…”..
ഇരുട്ടിൽ നിളയുടെ കിതച്ച ശബ്ദം.. കുട്ടൻ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി.. നിള വാതിലടച്ച് കുറ്റിയിട്ടു.. മുറിയിൽ അരണ്ട വെളിച്ചമുണ്ട്.. കുട്ടന് കാഴ്ച വ്യക്തമല്ലെങ്കിലും നിളക്കെല്ലാം വ്യക്തമായി കാണാം.. കയ്യിൽ നീളൻ ടോർച്ചും പിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന ആജാനുബാഹുവിനെ അവളൊന്ന് നോക്കി.. ഒരു കൈലിയാണ് വേഷം.. ഷർട്ടില്ല.. കഴുത്തിലൂടെ ഒരു തോർത്ത് മുണ്ട് ചുറ്റിയിട്ടുണ്ട്.. മടക്കിക്കുത്തിയ കൈലിക്ക് താഴേ മുട്ടിന് കീഴ്പോട്ടും കാണാം..