Posted by
ശ്യാമയുടെ മുഖം ഇരുണ്ടു. കണ്ണിൽ ചെറുതായി കണ്ണ് നീർ പൊടിഞ്ഞു.
സുചിത്ര ദോശ മുറിച്ചെടുത്തു സുധിയുടെ വായിൽ വെച്ച് കൊടുത്തു. സുധി ശ്യാമയെ നോക്കി അത് കഴിച്ചു എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു.
” നിനക്കല്ലേ സുചി വിശക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞത്..? ഇപ്പോൾ നീ തന്നെ കഴിച്ചാൽ മതി. എനിക്ക് ഉള്ളത് ശ്യാമ തന്നോളും.. ”
“അതെന്താ ഞാൻ തന്നാൽ..? ശ്യാമ തരുന്നത് മാത്രമേ കഴിക്കൂ.?” സുചിത്ര ചോദിച്ചു.
“അങ്ങനെ ഞാൻ പറഞ്ഞോ..? ശ്യാമ തരുമ്പോൾ അതിന് പ്രത്യേകം രുചിയാണ്. അതിൽ ശ്യാമയുടെ സ്നേഹവും കാണും..”
“അപ്പോൾ ഞാൻ തരുന്നതിൽ സ്നേഹം ഇല്ലേ…? എന്നാൽ ഇനി എന്നും ശ്യാമ തരുന്നതും കഴിച്ചേച്ചു ഇരുന്നാൽ മതി. നമ്മുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ അപ്പു ഏട്ടൻ ശ്യാമയെ കൂടെ കൂട്ടിക്കോ.. ”
“ചേച്ചി. ഞാൻ താഴേക്കു പോയിക്കോട്ടെ..? ” ശ്യാമ ചോദിച്ചു.
“എവിടെ പോകാൻ ഇവിടെ ഇരുന്ന് അപ്പു ഏട്ടന് കൊടുത്തിട്ട് പോയാൽ മതി.” സുചിത്ര പറഞ്ഞു.
“എന്തിനാ സുചി വെറുതെ ശ്യാമയെ നീ കരയിക്കുന്നത്..? പാവം ശ്യാമയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞല്ലോ..” സുധി പറഞ്ഞു.
“ആണോ..? എന്തിന്. കരയാൻ മാത്രം അതിന് ഞാൻ എന്താ പറഞ്ഞത്. ?
ശ്യാമക്ക് താഴേക്ക് പോകണോ…?” സുചിത്ര ശ്യാമയോട് ചോദിച്ചു.
“വേണ്ട “. ശ്യാമ തല കുലുക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു.
“എന്നാൽ എന്റെ ശ്യാമ കുട്ടി അപ്പു ഏട്ടന് ദോശ എടുത്തു വായിൽ വെച്ച് കൊടുക്ക്. ഞാനും കഴിക്കട്ടെ. ഈ സാധനത്തിന് കൊടുക്കാൻ നിന്നാൽ എന്റെ വിശപ്പ് മാറില്ല. ശ്യാമ താഴേക്കു പോയി ഒരു പാത്രം കൂടെ എടുത്തിട്ട് വാ.” സുചിത്ര പറഞ്ഞു.