പിന്നെയും ഹേമ രണ്ട് ദിവസം കൂടി കാത്തു.. ബാലൻ ഒരിഞ്ച് മുന്നോട്ടില്ല.. അവൾ അന്ന് വൈകിട്ട് അയൽക്കാരിയും കൂട്ടുകാരിയുമായ ലക്ഷ്മിയെ പോയി കണ്ടു.. കല്യാണിയമ്മ പണിയെടുക്കുന്ന കോലോത്ത് തന്നെയാണ് ലക്ഷ്മിക്കും പണി..ലക്ഷ്മിക്കും, ഹേമക്കും ഒരേ പ്രായമാണ്.. മുപ്പത്തെട്ട് വയസ്.. ലക്ഷ്മി കല്യാണം കഴിച്ചിട്ടില്ല.. ഹേമയെ ഇങ്ങോട്ട് കല്യാണം കഴിച്ച് കൊണ്ട് വന്നപ്പോ തൊട്ട് അവർ കൂട്ടുകാരാണ്..ലക്ഷ്മിക്ക് വീട്ടിൽ അമ്മ മാത്രേ ഉള്ളൂ.. അവൾ കോലോത്ത് പണിക്ക് പോയാണ് അമ്മയെ നോക്കുന്നത്..
“എന്താ ഹേമേ ഈ നേരത്ത്… ?”
പുറത്തെ കുളിമുറിയിൽ നിന്ന് കുളികഴിഞ്ഞ് ഒരു നൈറ്റി മാത്രമിട്ട് ഇറങ്ങി വന്ന ലക്ഷ്മി, മുറ്റത്തേക്ക് കയറി വരുന്ന ഹേമയെ കണ്ട് ചോദിച്ചു..
“കാര്യമുണ്ടെടീ… നീ അകത്തേക്ക് വാ…”.
രണ്ടാളും വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി..
“അമ്മേ… ഹേമ വന്നിട്ടുണ്ട്… രണ്ട് ചായ എടുത്തോ… “..
ലക്ഷ്മി അടുക്കളയിലേക്ക് വിളിച്ച് പറഞ്ഞ് ഹേമയേയും കൊണ്ട് അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറി.. തലയിൽ ചുറ്റിക്കെട്ടിയ നനഞ്ഞ തോർത്ത് മുണ്ട് കസേരയിൽ വിരിച്ച് അവൾ കട്ടിലിലേക്കിരുന്നു.. ഹേമയെ അടുത്ത് പിടിച്ചിരുത്തി..
“പറ,എന്താ കാര്യം… ?”.
ഹേമയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് വന്നു..അവളുടെ അവസ്ഥകളെല്ലാം ലക്ഷ്മിയോടവൾ വിശദീകരിച്ച് പറഞ്ഞു.. ഇന്ന് മുഴുവൻ പട്ടിണിയായിരുന്നെന്ന് കൂടി പറഞ്ഞപ്പോ ഹേമ ശരിക്കും കരഞ്ഞ് പോയി..
“എന്ത് മനുഷ്യനാ ഈ ബാലേട്ടൻ..?.