Posted by ഞാൻ : പണ്ട് എപ്പോഴോ വിളിക്കുമായിരുന്നു.. മനുഷ്യൻ എന്നും ഒരുപോലെ അല്ലല്ലോ
പാർവതി: ഓഹ്… അത് ഞാൻ ഓർത്തില്ല..
കുറച്ച് പ്രേശ്നങ്ങൾ ഉണ്ട് പിന്നെ അച്ഛനും അമ്മയും ഒറ്റക്കല്ലേ കുറച്ച് നാൾ അവരുടെ കൂടെ നില്ക്കാണെന്നു തോന്നി..
സംസാരം പിന്നെയും നീണ്ടു…. ഇന്റർവ്യൂ പോയ ജോലി അവൾക്ക് കിട്ടിയതും ഇല്ല…
പിന്നീട് പലപ്പോഴായി പല ഇന്റർവ്യൂനും സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാനും ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു പോകുകയുണ്ടായി… അങ്ങനെയൊരു യാത്രയിലാണ് അവളെന്നോട് അ ചോദ്യം ചോദിച്ചത്
അവൾ : അരുൺ… ഇപ്പൊ 38 വയസ്സായില്ലേ… ഒരു വിവാഹം കഴിച്ചു കൂടെ?
ഞാൻ : ഒന്ന് ചീഞ്ഞാലേ മറ്റൊന്നിനു വളമാകു… എന്തായാലും ചീഞ്ഞു ഇനി മറ്റൊരാളെക്കൂടി ഇതിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കേണ്ടല്ലോ..
അവൾ : തെറ്റാണ് ഞാൻ ചെയ്തത്… അന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ നമ്മൾ ഒരുമിച്ചേനെ…
ഞാൻ : മതി…. നിർത്തിക്കോ…
മൂകമായി വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു..
ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും കൊഴിഞ്ഞു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു അവളോടുള്ള എന്റെ ദേഷ്യം ഏതാണ്ട് പൂർണമായും മാറിയിരുന്നു.. അപ്പോഴാണ് മറ്റൊരു ദുഃഖവാർത്ത എന്നെത്തേടി എത്തിയത്… ‘”ശങ്കരൻ കുട്ടി അദ്ദേഹം ഈ ലോകത്തോട് വിട പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു അവളുടെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും രാവിലെ തന്നെ കൊണ്ടുപോയി അദ്ദേഹത്തെ അവസാനമായി കാണിച്ചു.. വൈകുന്നേരം ആയപ്പോൾ പാറുവിനും അദ്ദേഹത്തെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ..വീണ്ടും കൂടെ പോകേണ്ടി വന്നു
പണ്ട് ഞാനും പാറുവും കൂടി സൈകിളിലും, ബൈക്കിലും ഒക്കെ പോയിട്ടുണ്ട് അവിടെ