Posted by
ഹൈലക്സിനുള്ളിലെ ഏകാന്തതയിൽ
ഞാൻ അവളുടെ ആ മാല അഴിക്കാൻ കൈ നീട്ടി. കാർത്തിക എന്നെ തടഞ്ഞു.
“ഇപ്പോ വേണ്ട. അത് എല്ലാവരുടെയും മുന്നില് വെച്ച് മതി”
“എന്നാല്… അങ്ങനെ മതിയെങ്കില് അങ്ങനെ മതി. വാങ്ങിയതല്ലേ. നീ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചോ. സമയാവുമ്പോ പറഞ്ഞാ മതി…”
വലിയ ബോക്സെടുത്ത് വണ്ടിയുടെ പിന്നിലേക്കിട്ട് താലിമാല ഒരു ചെറിയ ചെപ്പിലാക്കി കാർത്തികയുടെ ബാഗിനുള്ളിലേക്ക് ഞാൻ വെച്ചു.
“എന്നാലും കണ്ണാ…. എന്തിനാ ഇപ്പോ അത് വാങ്ങീത്”?
“ഒന്നിനൂല്ല…. വെറുതെ… ഇപ്പഴും നീ ആ മാല കഴുത്തിലിട്ട് നടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോ…. അമ്മൂ… നിൻ്റെ മനസ്സില് ഇപ്പഴും അന്നത്തെ പോലെ ഞാനുണ്ട് ന്നറിഞ്ഞപ്പോ…. അതറിയാതെ പോയതിലുള്ള ആ ഒരു വിഷമോം ഒക്കെ ആയപ്പോ…. എനിക്ക് അങ്ങനെ തോന്നി. താലി മാലയാ നല്ലത് ന്ന്”
“മറക്കാനാണേല് അപ്പോ അന്ന് ആ അമ്പലത്തില് വെച്ച് ചെയ്തതോ? നീ ഇന്ന് വരെ അത് ചോദിച്ച് ണ്ടോ കണ്ണാ? എനിക്കെന്താ അപ്പോ തോന്നിയത്… അല്ലെങ്കില് എൻ്റെ മനസ്സിലെന്തേന്നൂന്ന്”?
“അങ്ങനെ ഒക്കെ ചെയ്തു. എന്നാലും. പിന്നെ എനിക്ക് നിൻ്റെ മനസ്സറിയാലോ. അതോണ്ടല്ലേ അങ്ങനെ ചെയ്തത്? ഞാൻ ചോദിക്കാതെന്നെ നീ പറഞ്ഞ് കേൾക്കണന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു. അതോണ്ടാ ചോദിക്കാഞ്ഞത്. പിന്നെ ഞാൻ വിചാരിച്ചു അവിടന്നിങ്ങോട്ട് പോന്നപ്പോ നീയെന്നെ പതുക്കെ മറന്നിട്ടുണ്ടാവൂന്ന്. അതൊക്കെ അന്നത്തെ ഓരോ പൊട്ടത്തരങ്ങളായിട്ടേ കൂട്ടീട്ടുണ്ടാവൂന്ന്. പക്ഷേ ആ മാല… സുവനീറ് പോലെ അതിപ്പഴും കഴുത്തിലുണ്ടാവൂന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചതേ ഇല്ല”